عزیزترین...

از جان می پرستیدمت.

آن دست های نوازشگر استخوانیت را , آن آغوش گرمت که تمام وجودم را در خود جای می داد

و آن چشمانت را که در نگاه به من برق می زد...

آن روز معنی نگاهت را نمی فهمیدم ولی اکنون می دانم نگاهت به من می گفت که چه عزیزم...می گفت که از همه روزان و شبان گذشته هیچ به دستت نمانده جز گیسوی نرم من برای شانه کشیدن..

مادربزرگ!

بزرگ ترین مهربانان!!

اکنون می دانم که کودکی های برباد رفته اما از یاد نرفته ات را در بازی ها و شیطنت های من می جستی

و با آن نگاه عمیق و غمبار, کوتاهی لحظه های دیدار را سوگواری می کردی..

اکنون می دانم که هرچه من نمی دانستم تو می دانستی. با این وجود سکوت می کردی تا مبادا لحظه های شیرین تر از عسلم آغشته شود به تلخی آگاهی...آگاهی از فریب دنیا ...که عمرها از کف می ستاند و حسرت بر آن می نهد.

سال ها جرعه جرعه محبتت را به جانم ریختی و آغوشت را برایم آشیان ساختی. می دیدم که هر روز بزرگ تر می شوم اما نمی دیدم که هر روز پیرتر می شوی..

تا این که آن صبح بی رحم پاییز رسید که تنها و بی پناه شدم و از آن پس ماندم و خواهم ماند...