
مساله این نیس که واقعا مساله این است یا نه؟! بلکه مساله اینه که به نظر می رسه طبیعت با انسان شوخی بدی کرده...حالا این که سر شوخی رو کی اول وا کرده معلوم نیس. کدوم شوخی؟؟
از یه در دیگه وارد بشیم بهتره. آقا شما خر و خرس و خروس و خرگوش وخرچنگ و هر جک و جونوری که دوس داری در نظر بگیر. این بزرگوار برای خودش یه سبد غذایی داره که با سبد ما آدما یک فرق اساسی داره. اونم این که تو سبد ما چیزایی هست که پولمون می رسه بخریم ولی تو سبد ایشون چیزایی هست که با طبیعتش سازگاره..طبیعتش هم از شکل دندون و پک و پوزش هست تا روم به دیوار اون انتهای دستگاه گوارش. جونم براتون بگه این بزرگوار با استفاده از چند حس معمولی در کسری از ثانیه متوجه میشه که ماده مد نظر تو سبدش جا می گیره یا نه. اونی که جا نمی گیره رو که اصلا دوس نداره اونی هم که جا گرفتو دیگه با خیال راحت و اشتهای تمام نوش جان می کنه. اما.....
اما آدمیزاد با این همه کبکبه و دبدبه مدتهاس که گرفتار شوخی طبیعت شده که زده غذاسنجشو داغون کرده. یعنی چیزهایی رو به عنوان غذا می شناسه که غذاش نیستن. نتیجش چی شده؟ یه سبد پر از غذاهای خوشمزه ی رنگارنگ چاقی زا و نقرس زا و سکته زا وزهرمارزا که یا می خوری و پای لرزش می شینی یا نمی خوری و پای لرزش می شینی. یعنی صبحت تا شب بشه تو لرزه ای...
بگذریم که این موجود دو پا تا حالا چه بلاهایی سر طبیعت آورده که اون سرش ناپیداس ولی طبیعت هم بدجوری گذاشته تو کاسمون..
نگارنده که مدتیه تحت رژیم غذایی به سر می بره و از حسرت نخوردن می لرزه نمی دونه شمای خواننده از کدوم طرف می لرزی. در هر صورت یه ریتم بندری بهش بده و حالشو ببر . از ما گفتن.