
حتما شنیده اید که می گویند تنها چیزی که هیچ کس به سبب نداشتن یا کم داشتن آن گله ندارد , "عقل" است.جدای از درونمایه طنز, این عبارت تا حد زیادی در انسان ها صدق می کند. درباره صحت این ادعا تنها به تجربه و شواهد معمولی اکتفا نشده است بلکه بنا بر تحقیقات متعدد علمی, بیشتر افراد نسبت به معلومات و توانایی خود برآورد اشتباهی دارند و متاسفانه کار به جایی می کشد که برخی از آنان خود را "عقل کل" می پندارند حتی اگر باور خود را اظهار نکنند.
تحقیقات مذکور نشان داده اند که "عقل کل ها" هنگام گفتگو درباره باورهای خود حتی حاضر به دنبال کردن مجموعه متوازنی از اطلاعات له یا علیه موضوع نیستند به عبارت دیگر مغز آنان پیشتر اعلام کرده است که حاضر به پذیرش هیچ نظر مخالفی نیست و بس.
شاید کم و بیش_ حداقل در برخی موضوعات_ این نوع گرایش را در خود احساس کرده باشیم.بدیهی است که در تصمیمات ساده زندگی این گرایش چندان زیانبار نیست ولی امان از وقتی که مسوولیت های فردی, خانوادگی و اجتماعی را به دوش داریم و ناخدای یک کشتی هستیم که جز خودمان فرد یا افراد دیگری را باید به ساحل برساند..
هرچه کاستی در خود, دیگران یا جامعه می بینیم مربوط به ناخداگری بدون عقل سلیم است. از نیاکان روانشاد گرفته تا خود خود امروز...