.
"من، و ایجاد یک تضاد ملموس بین خاطرات، و رویاها"
این تنها چیزی ست که آنرا به خوبی میتوانم حس کنم! من از کدام قصه، رفتنِ بی خداحافظی را برگزیدم؟ و از کدام مسیر، انتخاب کرده ام که دیگر، به پشت سرم، برای رویارویی با یک جفت چشم اشک آلود، نگاه نکنم؟ و از کدام لحظه، دیگر تصمیم به ادامه مسیر نگرفتم؟
سایه ی روی دیوار که میگوید، انگار متعلق به من است(باور میکنی؟) و ردپای اجتناب ناپذیر تو، در سراچه ی ذهن آشفته ی من، و همه چیز...همگی، دیگر من را، برای ایستادگی، یاری نمیکنند...
آیا میشود بعد از فهماندن درماندگی اش، آنرا از اون پس گرفت و اندکی امیدواری به او تزریق
اگر نمیشود، پس چگونه همگی در منجلاب درماندگی و ناگریزی دست و پا
گذر از دیدن روی ماهِ تو، برای من سخت بود، ولی چرا نمیخواهم باور کنم، که زندگی یک تکه ی کنده شده از یک ناامیدی بزرگ است؟
دلم میخواهد بی انکه کسی من را ببیند، گوشه ای بنشینم، به آدم ها، به شیوه ی آشفتگی شان، و نحوه ی خندیدنشان، و به عاشقی کردنشان تا ساعت ها نگاه کنم
خیره
خیره
و فکر کنم، که چه قدر میتوانیم در جسم های متفاوت، روح های یکسانی داشته باشیم و دور باشیم از هم
و چه قدر دیر میگذرد ثانیه ها، برای کسی که دیگر از تتمه ی زندگی، هیچ چیز نمیخواهد.