به یمن روزهای شاد، و روزهایی که مملو از پروازهای ناگهانی اند
به یاد دارم که چه قدر دویدن در این کوچه ی بی انتها، برایم هوس انگیز بود...و چه قدر دیدن روی ماهِ تو، لذت بخش...
به یمن روزهای تلخ، و دقایقی که از میان ساعت های پیاپی، دیگر کسی راه نمیرود، دیگر کسی نمی آید، و دیگر کسی نمیرود
به یمن روزهای گَس، و حسِ ملموسِ دلتنگی...و فقدانِ هر آنچه که ما را رهایی میبخشد "ما از کدام سمت فرار کرده بودیم؟"
و تو از کدام سمت مسیر بی انتها و بی بازگشت خود را برگزیدی؟
به یمن روزهای غیرقابل وصف...و نفس های بریده بریده ی ناامیدی و یاس
"شاید دیگر برای ما راهی برای جبران باقی نماند" قبول داری؟
به یمن روزهای بلاتکلیف...و به یمن تو.که دیری ست، از میانه ی راه، من را به نظاره نشسته ای.("دست تکان دادن بلد نیستی؟")
و به یمن روزهای خاکستری...وقتی دیگر توانی برای ما، برای ادامه ی راه، باقی نمی ماند
"دست های تورا خواهم بوسید و خواهم رفت"
.
مخلصم.مهسارهبر