من یک شهروند معمولی محسوب میشم
با دغدغه های معمولی، روابط معمولی، اهداف معمولی و در نهایت دیدگاه معمولی...
اما مهمترین عامل آشوب ذهنی این روزهای من اینه که آیا واقعا لازمه حرفی بزنم درباره ی این هیاهو و اتفاقات اخیر؟، آیا سکوت میتونه بار این میزان از تنش و عدم وجود ثبات رو متحمل بشه؟
گاهی فکر میکنم ما، در عجیب ترین برهه از تاریخ این سرزمین گیر کردیم. ایران آینده ی دوری داره(مثل گذشته ی وسیعی که داشته) و این اجتناب ناپذیره، اما آیا تحمل آدمی هم میتونه تا این حد پا بر جا بمونه؟؟
آیا تاریخ، تحمل به خاطر سپردن این میزان از تاریکی رو داره؟!
(معذورم از بیان روزمرگی های پرتلاطمم و ممنونم از اینکه وقت می گذارید و نوشته های من رو میخونید، قربون روی ماهتون)
مخلصم،مهسارهبر