یه حالت خاصی هس، که آدم وایمیسه یه گوشه، فقَ آدما رو نگا میکنه
من به این حالت میگم "نه من" یعنی دیه اون لحظه به چیزی که مربوط به توعه فِک نمیکنی، سعی میکنی بری تو مغز شلوغ پلوغ آدمای اطرافت
از چِشاشون بخونی چی میگن، چی میخوان، یا به چی فکر میکنن
این حالت "نه من" روزی سه چهار بار نیازه بودنش
میدونی واسه چی؟؟
چون بهم یادآوری میکنه که "هِی بچه جان، ادمای دیگه ای هم هَسَن، که مثه تو فِک نمیکنن، مسیر تورو انتخاب نمیکنن، ولی وجود دارن، و همین "وجود داشتنه" یه جور خفنی به دل میشینه."
.
ممنون که روزمرگی هام رو خوندید
مخلصم،مهسا