سلام ری را جان
ما خواهیم رفت، و اینجا را ترک خواهیم کرد
من تضاد ها را دوست دارم ری را...تو انها را به من یاد داده ای...
"چه کسی نجوای زندگیِ مارا از میانه ی راه برچید، و تصاحب کرد؟"
به راحتیِ هرچه تمام تر، از اینجا خواهیم رفت ری را....برایمان فرقی ندارد که کسی، در آنطرفِ مسیر انتظارمان را میکشد، یا نه!؟
ولی خواهیم رفت...همین روزهای پیشِ رو شاید!،من به تو قول میدهم ری را...برای من دیگر، رمقی برای پایداری و پافشاری نیست
یادت می اید آن روزهارا؟ چه قدر خندیدن آسان بود!...یادت می اید تمامِ زندگی را تا آخرین ذره اش میچشیدیم؟...یادت می اید چه قدر راحت بود، ماندن؟
"چه کسی نجوای زندگیِ ما را، در میانه ی راه، برچید، و تصاحب کرد؟"
دلم برایت تنگ شده، این روزها، هوا به شکل اعجاب بر انگیزی بوی اندوه میدهد.
ما همه از اینجا خواهیم رفت ری را...دیگر جایی برای ماندن نیست،راست میگویم...
(روایتی از روزمرگی ها)