به گمانم دیگر هیچ کس به ناگریزی ما ایمان نمی آورد
ما همه درمانده ایم
و دیگر هیچ چیز و هیچ کس در واپسین لحظات عمرمان نمیگرید
ناامیدی لحظه ی بیداد ماست
و نقطه عطفی بر زندگی ای مملو از لحظه های بلاتکلیف
ناامیدی را چه کسی نامید؟ برای نخستین بار؟
چه کسی آنرا حس کرد؟ اصلا ناامیدی را چرا نمیتوان بلعید و از روی زمین نیست و نابود کرد؟
مثل طناب محکمی که گردن آدمی را هر لحظه بیشتر می فشارد، اینگونه پابرجا و آزار دهنده است
ناامیدی را نمیتوان انکار کرد
نمیتوان پنهان نمود
آنرا باید روی طاقچه ای گذاشت، و از دور، یا از فاصله نزدیک به نظاره نشست
زندگی یک تکه ی کوچک از یک ناامیدیِ عظیم است
و ما، ناگریز از پذیرای آن
و ناچاریم به تقبل آن تکه ی کوچک، از یک ناامیدیِ عظیم
من را برای لحظه های شاد آفریده اند
ولی میبینم که طنابی به بلندای اسمان، گردنم را میفشارد، که از جنس ناامیدی مطلق است
و استعانت از انچیزی که هست، غیرممکن.
و گریز از بلاتکلیفی ها آنچنان غیر قابل انجام است، که صبر آدمی را از وجودش میمکد و تمام میکند
من، یک انسان کاملا معمولی، ناگریز به پذیرای ناامیدی ام
و سایه ها، من را نگاه میکنند
و جویای پرسشی بی جواب هستند
"چرا اینجایی؟"
"چرا میتوانی چشمهای نداشته ی مارا نظاره باشی؟:
"روایتی از روزمرگی ها"