ویرگول
ورودثبت نام
mahsa.rahbar44
mahsa.rahbar44نوشتن بخش وسیعی از زندگی منه "مهسا رهبر"?
mahsa.rahbar44
mahsa.rahbar44
خواندن ۱ دقیقه·۷ سال پیش

بخون، من برای تو مینویسم

به گمانم دیگر هیچ کس به ناگریزی ما ایمان نمی آورد

ما همه درمانده ایم

و دیگر هیچ چیز و هیچ کس در واپسین لحظات عمرمان نمیگرید

ناامیدی لحظه ی بیداد ماست

و نقطه عطفی بر زندگی ای مملو از لحظه های بلاتکلیف

ناامیدی را چه کسی نامید؟ برای نخستین بار؟

چه کسی آنرا حس کرد؟ اصلا ناامیدی را چرا نمیتوان بلعید و از روی زمین نیست و نابود کرد؟

مثل طناب محکمی که گردن آدمی را هر لحظه بیشتر می فشارد، اینگونه پابرجا و آزار دهنده است

ناامیدی را نمیتوان انکار کرد

نمیتوان پنهان نمود

آنرا باید روی طاقچه ای گذاشت، و از دور، یا از فاصله نزدیک به نظاره نشست


زندگی یک تکه ی کوچک از یک ناامیدیِ عظیم است

و ما، ناگریز از پذیرای آن

و ناچاریم به تقبل آن تکه ی کوچک، از یک ناامیدیِ عظیم


من را برای لحظه های شاد آفریده اند

ولی میبینم که طنابی به بلندای اسمان، گردنم را میفشارد، که از جنس ناامیدی مطلق است

و استعانت از انچیزی که هست، غیرممکن.

و گریز از بلاتکلیفی ها آنچنان غیر قابل انجام است، که صبر آدمی را از وجودش میمکد و تمام میکند

من، یک انسان کاملا معمولی، ناگریز به پذیرای ناامیدی ام

و سایه ها، من را نگاه میکنند

و جویای پرسشی بی جواب هستند

"چرا اینجایی؟"

"چرا میتوانی چشمهای نداشته ی مارا نظاره باشی؟:

"روایتی از روزمرگی ها"

۱۳
۰
mahsa.rahbar44
mahsa.rahbar44
نوشتن بخش وسیعی از زندگی منه "مهسا رهبر"?
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید