
اگر درست بگم آبان سال ۱۴۰۰ بود که روی مبل خونم دراز کشیده بودم و غرق توی رویاهام بودم. همیشه یه عادت بدی که دارم خودم رو بهخاطر کارهایی که باید انجام میدادم ولی فرصتش رو پیدا نکردم، سرزنش میکنم. اون روزم داشتم همین کار رو میکردم که چرا بعد از گذشت ۳ سال هنوز تولید محتوا رو اصولی و درست بلد نیستم، چرا هیچوقت جدی و پیگیر سراغش نرفتم. همون موقع بود که تصمیم جدیم رو گرفتم که باید عزمم رو جزم کنم، کفشهای فولادی به پا و برم به جنگ این سهلانگاری مزمن.
شاید چند روز از تصمیمم نگذشته بود که یه نفر (خدا خیرش بده) باشگاه محتوا رو بهم معرفی کرد. منم رفتم کلی درموردش تحقیق کردم و دیدم چه سرفصلهای خوبی داره و همونه که من میخوام. متن اولیه رو آماده کردم و فرستادم. من به یکی از یاران فصل هفتم باشگاه محتوا تبدیل شدم.
این دوره واسه من بهعنوان اولین تجربه حضور توی کلاسهای آنلاین بود که خیلی براش ذوق داشتم. اوایل با خودم میگفتم من فقط آموزش برام مهمه، اینکه مشق عشق بخوام تحویل بدم و امتیازم بالا بره اصلا مهم نیست؛ ولی، جو باشگاه رو که دیدم دلم خواست خودم رو محک بزنم که اصلا میتونم جزو ۱۰ نفر اول بشم یا نه.
اولین مشق عشق دقیقا چیزی بود که باعث میشد من از دایره امن خودم بیرون بیام، ضبطکردن صدام. من همیشه از صدای خودم خجالت میکشیدم ولی خب چارهای نبود و باید پا روی این خجالت و ترس میذاشتم.
هر جلسه که میگذشت تلاشم رو برای رسوندن مشق عشقها بیشتر از قبل میکردم که هم بهموقع باشه و هم کاملترین. به قول آقای داریان هر جلسه دمبلهایی محتوایی که باید میزدیم سنگینتر و بیشتر میشد که ورزیدهتر و قویتر بشیم تا رسیدیم به جلسه چهارم که غول مرحلهی تحلیلی بود.
بین همه این یادگیریها و تکالیف گروه جذابی داشتیم به اسم کتابخوانی که تونستیم کنار بچهها کتاب گاوبنفش رو بخونیم.

یکی دیگه از کارایی که قبل از باشگاه با خودم میگفتم بهش احتیاجی ندارم، کارآموزی بود؛ ولی، الان به خودم میگم کارآموزی میتونه دانستههای الانم رو بسنجه و تجربهام رو بیشتر کنه. کارآموزی رفتن هم شد یکی دیگه از دلایلی که باید برای رسیدن به امتیاز بالاتر تلاش میکردم.
انقدر چیزای جذاب و جدید یاد گرفتم که هر کدوم رو برای اولین بار میشنیدم. از تحلیل مخاطب، تدوین استراتژی، دایره طلایی، داستانسرایی گرفته تا درستکردن اسلایدهای جذاب برای اینستاگرام و خیلی چیزای دیگه.
حالا میرسیم به قسمت جذاب ماجرای باشگاه محتوا برای من.
رسیدیم به جلسه هفتم. جلسهی ضبط پادکست. دقیقا مهسایی که از صدای خودش خجالت میکشید الان با ترسش روبهرو شده بود، اعتماد به نفسش بیشتر شده بود و از حلقهی امن خودش پاشو یه قدم اون طرفتر گذاشته بود.
حالا ضبط پادکست تبدیل شده به یکی دیگه از علایقم که واسش از الان برای آیندهام برنامهریزی کردم. مطمئنم اگه باشگاه محتوا نبود من هیچوقت متوجه این علاقه نمیشدم.
در کنار همه این فراز و نشیبهای محتوایی مهمترین تجربه و باارزشترین اتفاق برام توی این ۲ ماه و نیم، پیداکردن دوستهایی بود که الان به داشتن هر کدومشون افتخار میکنم و خوشحالم که اونها رو دارم. انقدر رفقام عالی و درجه یک هستن که وقتی به داشتنشون فکر میکنم اشک شوقم جاری میشه.
اگه بخوام یکی از خوبیای باشگاه محتوا رو بگم میتونم به کمک مربی خوبی که کنارم بود و همیشه بهم کمک میکرد اشاره کنم. توی این چند ماه مثل یه خواهر بزرگتر کنارم بود و این برام خیلی باارزشه که با همچین آدمهای کار درستی آشنا شدم.
#باشگاه_محتوا تجربه جذابی بود که هیچوقت فراموشش نمیکنم.