چالش کتابخوانی طاقچه: درخت آرزو...

قرمز!
اسم راوی داستان، قرمز است؛ او یک بلوط قرمز شمالی‌ست؛ درختی آرام، مهربان و پرحرف، که بهترین دوستش، کلاغی‌ست به اسم بانگو! بانگو دوست دارد روی سقف گاراژ بنشیند؛ و همراه صدای موسیقی خودش را تاب بدهد. عاشق بازکردن بند کفش بچه‌های مدرسه و بیشتر از آن، خوراکی‌های آن‌هاست! و بهترین دوستی‌ست که هر درختی می‌تواند داشته باشد...
قرمز یک درخت آرزوست؛ که هرسال اول ماه می، آدم‌ها آرزوهایشان را به شاخه‌های او گره می‌زنند؛ و بعد، لبخندبه‌لب و امیدوار، می‌روند و منتظر برآورده‌شدنش می‌مانند..
آدم‌ها... احتمالا با خواندن کتاب، راجع‌به انسان‌ها به فکر فرومی‌روید؛ و صدایی آرام در اعماق وجودتان می‌پرسد: چرا تفاوت‌ها، انسان‌ها را باهم نامهربان و از هم دور می‌کند؛ و یا می‌ترساند..؟
داستان شما را مثل موج نرمی همراه خودش می‌برد؛ طعم رفاقت و همدلی را بهتان می‌چشاند، گاه چشمانتان را تر می‌کند و گاه لبخند روی صورتتان می‌نشاند.. نشانتان می‌دهد که دو دوست می‌توانند باهم اختلاف‌نظر داشته و حتی گاهی تفاهم نداشته باشند؛ اما بااین‌وجود، هنوز هم بتوانند دوستان خوبی برای هم باشند. شما را از دنیای خودتان، به دنیای قرمز، بانگو، ثمر و استفان می‌برد؛ طوری که انگار کنارشان ایستاده‌اید و تمام اتفاق‌ها را تماشا می‌کنید، صداها را می‌شنوید، و حتی، روی تنه‌ی سخت قرمز، دست می‌کشید...
ثمر، دختر خانواده‌ی جدیدی‌ست که به‌تازگی به محله آمده و در خانه‌ی آبی ساکن شده‌اند. با ورود آن‌ها، اتفاق‌هایی رخ می‌دهد که نه‌تنها استفان و خانواده‌اش و مردم دیگر، بلکه ساکنین ریز و درشت قرمز را هم درگیر می‌کند. ساکنین قرمز؟! بله، درخت آرزوی بلندقامت تنها نیست؛ او پناه و خانه‌ی انواع حیواناتی‌ست که در کنار هم، در بخش‌های مختلفی از تنه، ریشه و شاخه‌های قرمز زندگی می‌کنند؛ و برخلاف تصور، هیچ‌وقت هم‌دیگر را نمی‌خورند! و بعضی از آن‌ها اسم‌های بامزه‌ای دارند؛ مثل: نون داغ تازه!
به‌نظر من، خواندن هر کتاب، شبیه پاگذاشتن به دنیایی جدید است؛ دنیایی که کلمه‌ها خالق آن هستند؛ و پر است از تصویر، رنگ، عطر و تجربه‌های نو.. کمی که به آن فکر کنیم، متوجه می‌شویم که چقدر جادویی و غریب است؛ که کلمه‌ها تا این‌حد می‌توانند جان داشته باشند و جان ببخشند؛ به‌خصوص زمانی که در دستان نویسندگان خوب قرار می‌گیرند؛ نویسندگانی که با قلم‌شان، کاری می‌کنند تا احساسات درون رگ‌های قلبمان جریان پیدا کند، بخشی از روح‌مان به جهان دیگری پرواز کرده؛ و تجربه‌های تازه را، ذره‌ذره در کوله‌پشتی‌اش گذاشته و برایمان بیاورد.. و نقش‌های بی‌نظیر و زیبا، روی ذهنمان نقش ببندد..
کتاب درخت آرزو، فقط مخصوص بچه‌ها نیست؛ اتفاقاً کتابی‌ست که هر آدم‌بزرگی باید آن را بخواند؛ تا چیزهایی که فراموش کرده و یا در اعماق وجودش خاک گرفته‌است را، دوباره به‌یاد بیاورد، دوباره پیدا کند و غبار از روی‌شان بگیرد..
خیلی‌اوقات کتاب‌های کودک و نوجوان، درس‌های بزرگی در بطن خودشان دارند؛ که یادگرفتنش برای هرکسی لازم است. به‌علاوه، قلم شیرین و دوست‌داشتنی کاترین اپلگیت و ترجمه‌ی روان آناهیتا حضرتی، شبیه یک دونات تازه و شیرین است؛ که اگر از چشیدن طعمش غافل شوید، به خودتان جفاکرده‌اید! پس یک لیوان چای بریزید؛ کتاب را در دست بگیرید؛ گوشه‌ای دنج و آرام بنشینید؛ و اجازه دهید از چشیدن طعم این دونات بی‌نظیر با چای گرم، غرق لذت شوید...
این کتاب را بخوانید و حتی، هدیه دهید؛ پیچیده در کاغذ کادویی قرمز آتشین، به یاد رنگ بلوط قصه‌مان، در ماه اکتبر...

- این پست برای چالش کتابخوانی طاقچه نوشته شده است -