همیشه برایم سوال بوده که چرا در ایران اکثریت قریب به اتفاق جوانان برای دستیابی به ازدواج، همه خواستهها را پیش از ازدواج داریم؟؟
توضیح بیشتر در مورد این سوال، اینکه برای ازدواج دنبال موقعیتهایی نظیر موقعیت اجتماعی، مالی، شغلی، تحصیلی و چه و چه... همه اینها برای ازدواج لازم داریم! میشود همه را داشت و بعد پا پیش گذاشت. اما مگر چند درصد از اقشار جامعه این موارد را کامل دارند. خود من اشخاصی را میشناسم که چقدر هم در جامعه آماری من این افراد زیادند، که پسری به خواستگاریشان آمده تحصیلات دارد، شغل خوبی هم دارد یک کارمند با حقوقی بالاتر از عرف جامعه و کسبوکارهای دیگر خوب مشخص است موقعیت اجتماعی این فرد موقعیت خوبی است داخل پرانتز بگویم نه اینکه افرادی که تحصیلات عالیه ندارند موقعیت اجتماعی مناسبی ندارن این در نظر من هم مسخره است که بگوییم موقعیت اجتماعی فقط مختص تحصیلکرده یا پولدار جماعت است بعدا بیشتر مینویسم پرانتز بسته اون فرد دستش به دهانش میرسد ولی جون در قشر مرفه نیست به عنوان خواستگار نمیپذیریمش. این ایدهال گرایی از کجا سرچشمه میگیرد؟؟؟ چرا مود شده اینها. افراد مزدوج یعنی افرادی عاری از نیاز جنسی، عاطفی، و از همه مهمتر هدفدار و رو به جلو... این حال جامعه را خوب میکند. حال آنکه تا بگویی یه خواستگار دارم اول میپرسند پولداره؟ چی داره که بهش دل خوش کردی انگار توی دل آدم خالی میشود که اااا میشه راست میگن کاشکی حداقل پولدار هم بود نشه بشه پشیمون شم حالا که چیزی نشده بزارمش تو آب نمک شاید پولدار و خوش تیپ هم آمد
حال فرض کنید دیگر من عاری نیستم هدفم هم مشخص نیست فقط دلم به یه امید خوش است آیا بشود آیا نشود بعد چشمم را باز میکنم شده چهل سالم دیگه زشته با یکی ازدواج کنم همه چی تمام نباشه
حالم خوب نیست حال من خوب نباشه حال اطرافیانم خوب نیست حال اطرافیانم خوب نباشه حال جامعه خوب نیست جامعه خوب نباشد کشور خوب نیست
نمیدانم ناشی از چیست وبی خیلی درد است و درد درمانش چیست بگویید شما بگویید و این کلاف سر در گم ذهنم را باز کنید
سپاس از همه اونهایی که متنم را خوندن و قضاوت درست کردن