با استرس روی صندلی چرم قرمز جا گرفت. دستاش عرق کرده بودن و قلبش تو دهنش می زد. احساس می کرده به غول مرحله اخر رسیده و الان تمام روش های بازی کردن یادش رفته... سعی کرد زیاد دور و بر رو نگاه نکنه چون لحظه ورودش دوربین مدار بسته ای رو که گوشه ستون جا خوش کرده بود دیده بود.
کمی تردید رو توی وجودش حس می کرد. یا شاید هم ترس بود. ترس از شکستن قوانین و ترس از پس زده شدن...
عینک فلزی سنگینش رو روی بینیش با استرس بالا داد و یکم روی صندلیش با استرس جا به جا شد...
موقعیت تشویش آوری بود و حس می کرد می تونه قطره های عرق رو روی شقیقه هاش حس کنه... از استرس سرش درد گرفته بود.
پس اون مرد کجا مونده بود؟ نگاهی به عقربه های ساعتش که انگار یکی گرفته بودشون و نمی گذاشت سریع حرکت کنن انداخت و دوباره منتظر شد.
به خودش جرات داد که ساعت دیواری اتاق رو نگاه کنه تا ببینه ساعت مچیش درسته یا نه...
درست بود! چند لحظه پلک هاش رو روی هم فشار داد و سعی کرد نفس بکشه...
به محض اینکه تصمیم گرفت خودش رو آروم کنه در با شدت باز شد و باعث شد یک متر به هوا پرت بشه.
و
نگاهشون باهم گره خورد...
به سختی آب دهنش رو قورت داد و ...