از گذر ماهتاب نگویم از سایه ی زیبای این سهم بزرگ بر ترقوه ام لب بر نزنم..... از این تن آشفته بازار صدایی را دوباره بازگو نکنم .... در این شلم شوربای فکری ذهنی در این هزارتوی معنا دست آویزی ساختم در معنای بودن گم شدم در نوت هایی که برای زندگی می نواختند و من رپ کنان از مرگ دم بر می زدم گل های یاس را تک به تک میان آدمیان پخش کردم و آنقدر لبخند زدم و آنقدر با کلماتم آغوش بخشیدم که ناگهان خیسی کنار لبم مرا به خود وا داشت ؛خون از دهانم به کنار لبم راه پیدا کرده بود......
رابطه ای که تمام شده بود، یاری که رفته بود و تنی که سودای آغوشش را زمزمه می کرد دلم رقص سماعی طلب می کرد دلم پناهنده شدن نا کجا آبادی را می خواست که فقط نور شفق های قطبی روشنا بخشش باشند... . دلم مزه کردن عطر تنی را می خواست که این اواخر هجی کردنش را یاد گرفته بودم ..... . می دانی مثل چه بود؟ یک کودک خردسال پس از چشیدن معنی دوست و لذت یادگیری محروم شود از یک مدرسه که خو گرفته... . کدام موضوع روان شناسی مرا به خود وا می داشت ؟ کدام یک از این درد تتو شده بر تن مرا رها می کرد؟ اخر مگر می شود این همه درد را یک جا بر بالین سپرد؟
...... .