هر کدوم از سوال های بالا پتانسیل این رو داره که درباره اش پست ها نوشته بشه اما بیاییم و چند دقیقه به سوال های بالا فکر کنیم و چه بهتر که جواب های خودمون رو بنویسیم و در این هجوم اتفاقات چند دقیقه ای رو برای خودمون وقت بزاریم همیشه معتقد به این جمله ام که " اگر شرایط و اتفاقات دست ما نیست واکنش نسبت به این مسائل دست ماست "و ما میتونیم مثل خرید اجناس افکارمون رو انتخاب کنیم و کمی از جنبه ی دیگر به اتفاقات بنگریم ،شاید این بار از زاویه دیگه نور به لیوان آب بتابه و یک باریکه ی نور ایجاد بشه .... .
بعد از چندین سال این روزها تا جایی که بشه قطار اتفاقات رو به سمت و سوی توسعه فردی در وسع خودم میکشونم و سعی میکنم محیط دورم رو کمی تکون بدم و غربال گری ایجاد بشه ...واقعیت اینه اگر هممون قدم های کوچیکی بر داریم کم کم ریل هایی ساخته میشن که قطار افکارمون رو هدایت میکنن به طور مثال هفته ی پیش به طور اتفاقی با یک لایو در اینستا برخوردم که درباره نگرانی های نامرئی بود اسم جالبی داره و بعد لایو رو گوش کردم و نوت برداری کردم از صحبت هاشون نکات زیادی داشت اون لایو یک ساعته اما به طور خلاصه یک نتیجه از این لایو رو اگر بخوام بگم این بود که :
درباره نگرانی های مرئی و نامرئی واقعیت اینه رو بعضی نگرانیا کنترل مستقیم داریم رو بعضیاش غیر مستقیم و رو بعضیاش هیچ کنترلی نداریم مثل گذشتمون که هیچ کنترلی نداریم پس باید کمی توقف کنیم عمیق شدن نسبت بهش رو؛ میمونه دوتا کنترل دیگه الان زمان حال ک در تماس با کنترل مستقیمه و اینده ک کنترل غیر مستقیم داریم واقعیت اینه کار ما زمان حاله و کنترل مستقیممون ک بشینیم زمان بندی کنیم و هدف بندی برا کتابا سرچ همزمان تو سایتا و ....تا روی اینده ای ک کنترل غیر مستقیم داریم تاثیر بزاریم... .
یا مورد دیگه که به واسطه دوستی(بنا بر اینکه آدم های اطرافتون رو از همه طیفی انتخاب کنید اما افرادی رو هم داشته باشید که بتونن جوانب دیگه رو نشونتون بدن و محیط های جدید رو بسازن) با کلاسی اشنا شدم برای مهارت های فردی که شرکت کنندگانش بزرگ سالان هستن اما برای من در اون کلاس بودن دیدن دیدگاه ها شنیدن غزل خوانی افرادی همسن پدر و مادرم ،خود استاد که از مولانا و... میخونن و تحلیل میکنن واقعا ارزشمند هست و توان دوباره بهم بر میگرده امروز شعری از دفتر دوم مثنوی خوانده شد و مفهوم این بود که اگر به شما پیمانه ای حاوی گندم بدن ؛به چه چیزی توجه میشه؟گندم یا پیمانه ؟
در آحر نتیجه این دیدگاه این هست که به محتوای سخنان افراد نگاه کنیم بیشتر از اینکه چه کسی این سخنان رو میگه ... .و بعضا توجه داشته باشیم که آیا خوب یا بد مطلق داریم؟یا همه چیز نسبی هست و طیف هایی از خاکستری هست که برامون صحبت میکنه ...این نوع دیدگاه یادآور معلمی برام شد که میگف حتی اگر فردی رو دیدیم که حس کردیم علمی نداره گوش کنیم شاید سخن مفیدی داشته باشه!
اما سوالی که پیش میاد این هست:آیا همیشه زمان اینو داریم آیا همیشه قضیه پذیرش اتفاق میوفته که در قسمت دوم بخوایم گوش کنیم؟
بیایید یکی از این سوال هارو انتخاب کنیم و تا یک هفته روش کار کنیم.....و با خودمون مسابقه دو بزاریم....
آرزومند آرزوهاتون
م.غ