از کجا باید شروع کنم نمیدونم
هرچی میگفت یا نه بهتره بگم هر چی مینوشت به خودم میگرفتم
چرا همش فکر میکنم منظورش منم اصلا، چی باعثه واقعا؟؟؟ نمیدونم شاید چون بی علت و توی یک دنیای پر از علامت سوال رهاش کردم علتشه...
بعد از اون شدم یک آدم خسته از هیاهوی زندگی...چقدر دلم برای اون روزایی که باهاش خودم بودم تنگ شده واقعا...
ازین نقابی که روی چهرم زدم خستم هرچی سعی میکنم دوسش داشته باشم نمیتونم نمیدونم باید چیکار کنم ولی میدونی احساس میکنم هر چی میخوام از چهرم بردارمش عینهو کنه چسبیده بهم...
دلم میخواد یه دختر داشته باشم عین خودم ، به خودم قول میدم که پشیمون نمیشم از داشتن همچین دختری ، ولی اجازه نمیدم دنیای پر هیاهوشو ازش بدزدن.
دلم تنگ شده برای اون روزایی که ساعتها پای آینه مینشستمو آرایش میکردم بعد سعی میکردم ازش کم کنم تا ملیح شه پاشم برم بیرون...
دلم پر میکشه برای روزایی خیلی چیزارو داشتم ولی الان ندارمشون...
کاشکی به دنیای جدیدم عادت کنم وگرنه قطعا تو همین چهره با همین ظاهر از دورن میپوسم...
چقد سخته وقتی مجبوری منطقی باشی وقتی مجبوری قوی باشی
کاشکی انقدر ظالم نبودم
