بِه مِثال پَروانهای عاشقم
به مانند شَمعی سُوزانی
هر چه فاصِله ها کَمتر میشوند
بیشتر مَرا مِی سوزانی !
عاقِبت خاکِستری شَومُ
این جسم را بِسوزانی !
در نهایت مرگ به سُراغم آید
و این چِنین مُردنی
شِیرین تر بود
از هزاران زِندگانی...

راستش این یکی از شعرای قدیمیه منه
خیلی وقته که شعر ننوشتم
امیدوارم دوستش داشته باشید....