گود گلکوب

قدیم ترها به آن خیابان گلکوب میگفتند و الان شده است خیابان کارگر

ولی برای کارگری که در آنجا زندگی کرده است هیچ فرقی ندارد،یکطرفش به ارتش میخورد و طرف دیگرش به دروازه و تو در وسط آن گیر افتاده ای

ولی مهم تر از آن در میانه راه هست جایی که نه ارتش است و نه دروازه کازرون و آنجا خیابان گلکوب هست که مثل سرسره بازی قرار است سربخوری به جاییکه به آن گود گلکوب میگویند.جاییکه قعر دنیا هست

همه چیز در آن پیدا میشود،همه جور خلافی هست و همه جور آدمی هست و همه چیز هست بجز چیزی که باید باشد و آن چیزی نیست جز زندگی

زندگی کودکانی که برباد رفته است

زندگی کارگرانی که زیر کوبیدن خروارها گل فرو رفته است

با خانه های که یکی در میان موشهای فاضلاب در آن رفت و آمد دارند

با ترسی که بر سر کودکان است

جایی مثل ته دنیا

و در همین ته دنیا من روزگار گذرانده ام،از کنار ذغال فروش گذر کرده ام و در گرد آن گرفتار نشدم

از کنار گرد فروش گذر کرده ام و گرفتار گرد آن نشده ام

از کنار باشگاه و ورزشگاه گذره کرده ام و جتی دستی به زمین نرسانده ام

از کنار همه گذر کرده ام و جزیی از هیچکدام نشده ام

و من هستم،آدمی تنها در بالاخانه ای که رنگ بوی زندگی را از دست داده است

دوستانش یکی یکی رفته اند

خانواده اش سالی یکبار به او سر نمیزنند

و در بین آن هیاهو از یاد رفته ام

و نامم هم تغییر کرده است

ولی باز هستم

و باز هستم