همیشه دوست داشتم یک نفر دیگه باشم،همیشه از این چیزی که بودم بدم می آمد،همیشه دوست داشتم زندگی داشته باشم که بقیه را شگفت زده کنم،دوست داشتم بقیه حسرت زندگیم را بخورند.همیشه دوست داشتم آدم مهمی باشم.
آن وقتها که فیس بوک تازه آمده بود آنچنان شیفته زاکربرگ شدم که دوست داشتم اولین میلیادر خودساخته ایرانی باشم،وقتی بیل گیتس و استیوجابز را شناختم این حس در من بیشتر شد ولی هرچقدرهم که تلاش کردم راه بجایی نبردم،وقتی استیوجابز مرد من هم مردم دیگه آن روحیه جنگنده و جنگجویی را نداشتم،دیگر از اینکه کارآفرین باشم حسی برایم نداشت،در این راه همه دار و ندارم را از دست داده بودم،بقیه رفته بودند و من مانده بودم،نه کاری داشتم و نه شغلی و نه دیگر دوستهای قدیمی را داشتم،آنقدر به آنها بی تفاوت بودم که همه رفته بودند.به تقلید از بچه های سلیکون ولی از دانشگاه انصراف داده بودم و حالا من مانده بودم و دنیایی از ناشناخته ها.
یادم می آید وقتی بچه تر بودم کتابهای در قفسه متابخانه پدرم را میخواندم،چخوف،پوشکین،هدایت و حتی مسخ کافکا،آن موقع ها دوست داشتم یک نویسنده چیره دست باشم ولی آن هم آرزویی بود که برباد رفت.یکسال دوست داشتم وکیل شوم و یکسال دیگر دوست داشتم غواص شوم،دوست داشتم هرچیزی باشم بجز این چیزی که هستم.
الان فقط دوست دارم یک کنج خلوت گیربیاورم کتاب سهراب سپهری را باز کنم و یک چای برای خودم بریزم و فارغ از دنیا سهراب بخوانم،چقدر صدای پای آب را دوست دارم،چقدر این روزها سهراب به دلم مینشیند،هیچ در عمرم لب به هیچ نوع موادی نزدم هیچ وقت حتی سیگار و قلیان هم بصورت تفننی نکشیدم و هیچ وقت کارهایی که بقیه هم سن و سالهای من کردن،من نکردم،بعضی موقعها با خودم میگویم نکند آنهایی که اینجور زندگی کردند زندگی رابردند و من بازنده ابدی این بازی هستم.
من فقط دوست دارم زندگی خوبی داشته باشم،از اینکه از این شاخه به آن شاخه پریده ام خودم هم از خودم بدم می آید،دیگر خسته شدم،دیگر حال و حوصله ندارم،من فقط یک زندگی دوست داشتنی میخواهم،از آنهایی که وقتی به خانه می آیم همسرم را بغل کنم غرق بوسه کنم،بعد بچه ام را بغل کنم،و عصرها غذای خانگی بیرون ببریم و گوشه دنج پارکی بشینیم و غذا بخوریم و بازی کردن بچه ها را تماشا کنم.
هرکسی را دوربرم نگاه میکنم به جایی رسیده است یا ازدواج کرده است یا مهاجرت کرده است یا حداقل یک شغل کارگری یا کارمندی دارد ولی من چه،هیچ هیچ هیچ
هنوز حرف پدرم در گوشم هست که میگفت"آدمی باید بره دنبال یه شغل نون و آب دار،از این کارهای که تومیکنی چیزی در نمیاد"
شاید هم پدرم درست میگفت باید از همان روز اول یک مسیر بی دردسر میرفتم تمام تلاشم را میکردم در رشته های مهندسی یا تجربی به پیش میرفتم،لااقل الان مدرکی داشتم که میتوانستم یک زندگی حداقلی را داشته باشم،وقتی بقیه را میبینم که به جایی رسیده اند لجم میگیرد دوست دارم ضربه ای به آنها بزنم دوست دارم شیشه ماشینشان را بشکنم یا زیر مشت و لگد بگیرمشان،ولی شب وقع خواب وقتی این اتفاقات را مرور میکنم بیشتر از خودم بدم می آید.چقدر بدبخت و حقیر و ذلیل شده ام که چشمم بدنبال مال بقیه است.
هربار که خاطرات را مرور میکنم مثل این است که تشت آب سردی رو تمام بدنم میریند،سرتاپایم یخ میکند،وقتی یادم می آید دختری که دوست داشتم بخاطر همین چیزها ول کرد و رفت،وقتی یادم میاد که دیگر دوست ندارم که حتی حرفهایم را با او بزنم،وقتی میبینم همه رفته اند و جامانده من هستم.
بعضی وقتها دوست دارم سرم را زیر پتو بکنم و هق هق گریه کنم ولی نمیتوانم گریه کنم انگار چیزی مثل سنگ در گلویم گیر کرده است انگار موجودی خیالی با دستان زیر و خشنش گلویم را فشار میدهد و میترسم خفه بشوم.احساس میکنم مثل موشی هستم که در تله افتاده ام مثل موشی که به امید لقمه غذایی جانش را در خطر انداخته است و الان اهرمی سنگین محکم بر کمرم زده است و کمرم را شکسته است حتی اگر تله را باز کنند بازهم نمیتوانم جایی بروم،من آموخته این شرایط شده ام،من آنقدر در این جا زندگی کرده ام که میترسم جایی دیگر بروم.
روزی کسانی که کارمند بودند را مسخره میکردم،روزی از اینکه یک کارمند جز باشم برایم زشت و احمقانه می آمد ولی الان همان هم برایم رویایی دست نیافتنی شده است،چه بلایی سر من آمده است،من دارم چه کار میکنم،این چه زندگی مزخرفی است که من دارم.
یکی دوبار از زور بی پولی و ناچاری در رستورانی شروع به کار کردم ولی توانش را نداشتم،دیگر حتی توان کارگری را هم ندارم،آنقدر غرق در خیالات شدم که کباب زیردستم سوخت،آنقدر غرق در خیالات شدم که یکی دوبار با سر از پله ها پایین پرت شدم.من حتی عرضه این کارها را هم ندارم.
دوست دارم وقتی در خیابان میروم کیف پر از پولی پیدا کنم تا حداقل بدهی این چندساله را صاف کنم دیگر حتی نسیه هم نمیتوانم بگیرم دیگر کسی نیست که پول دستی نگرفته باشم.
من نه عرضه کارکردن دارم و نه عرضه زندگی کردن دارم،من حتی عرضه دزدی کردن و زیر کار در رفتن هم ندارم.من حتی عرضه مردن هم ندارم،چندی باری دوست داشتم خودم را بکشم ولی ترسیدم.نمیدانم از چه چیزی ترسیدم ولی خیلی ترسیدم،من حتی از فکر کردن به زندگی کردن یا زندگی نکردن هم میترسم.
من یک ترسوی بازنده همیشگی هستم،هیچ کسی مرا دوست ندارد،فکر میکنم زندگیم مثل یک کشتی شکسته بدون ناخدا شده است که وسط طوفان گیر افتاده ام.
