اولین باری که خاله ها رو دیدم توی مسجد بود،با مامانم رفته بودم دوتا پیرزن روی صندلی کنار هم نشسته بودن،یکی تپل و خندان و دیگری لاغر و عبوس،به مامانم گفتم چرا این دوتا روی صندلی نشستن،مامانم گفت چون پاهاشون درد میکنه نمیتونن بخاطر همین روی صندلی نماز میخونن.
اون روزها بعضی از مردم محل میگفتن این دوتا پیرزن کسی رو ندارن و مردم محل خرج زندگیشون رو میدن،چند هفته گذشت و چند روزی از اونها خبری نشد،بعد از پرس و جو معلوم شد یکیشون توی بیمارستان بستری شده و اون یکی پرستارشه،کوری که عصاکش کور دگر شود.
اون روز مامان من دلش خیلی براشون سوخت و رفت که بهشون سر بزنه و یکی دوشب ،بیمارستون موند تا ترخیص بشن و اونجا بود که ما وارد زندگی اونها و اونها وارد زندگی ما شدن.
اونکه بزرگتر بود لاغر و عبوس بود ،توی جوونیهاش ازدواج کرده بود،پسر پنج ساله و شوهرش توی تصادف مرده بودند و دیگه ازدواج نکرده بود و دومی وقتی نامزد بوده مادرشوهرش نامزدی رو بهم زده بود و خودش میگفت بعد از اون گمون کنم زن عموم بختم رو بست چون به پسرعموم جواب رد داد و اون با دختری از شهر دیگه ازدواج کرد و دیگه هیچ وقت به پدرمادرش سر نزد و بخاطر همین از من کینه بدل داشت میگفت اگر تو جواب رد نمیدادی اون اتفاقا پیش نمیومد.
یه خونه نقلی سرکوچه بن بست که شاخه های بوته رز از دیوارهاش آویزون بود و صدای قناری ازش می اومد،توی حیاط فسقلی بیست تا سی تا قفس پرنده بود که ازشون جوجه میگرفت و میفروخت.یه خروس لاری بزرگ داشت که مثل سگ نگهبان بود حتی وقتی کسی خونه نبود نمیزاشت کسی وارد بشه،یه مرغ داشت که نوکهاش از وقتی جوجه بود کج بود و اون هر روز دونه ها رو توی دهنش میزاشت چون نمیتونست نوک بزنه.
دیوارهای نمور و تاریکی داشت و یه لامپ شیشه ای کم نور همیشه روشن بود و روی دیوار عکسهای جوونیهاشون بود که مثل مدلهای مجل زن روز گرفته بودن،گلهای خشک شده آویزون بود و یه عطر ملایم و گرمی همیشه توی خونه پیچیده بود.
زنهای که یه روز فکر میکردم مستحق هستند،روپای خودشون بودند یه بار به مامانم گفته چقدر دلم هوس کلم پو کرده و مادرم براشون غذا پخت ولی اصلا نگرفتن.گفتن ما چیزی که پولش رو ندیدم نمیخوریم شاید بابای بچه هاتون راضی نباشه.
آدمهای که صدقه بگیر بنظر می اومدن خونه و تمام دارایشون رو وقف کرده بودند و خیر بودن.وقتی مردن،بچه های برادرشون توی مراسم صحبت میکردن که خونه و بقیه چیزها چطور تقسیم بشه که یکی از همسایه ها گفت:هرچی دارند بطور رسمی به خیریه انتقال دادن و حتی یه دونه گندم توی حیاط اون خونه نصیب کسی نمیشه.
وسط مراسم رفتن و حتی منتظر نموندن مراسم تموم بشه.چند روز پیش از سر همون کوچه باز رد شدم ولی هیچ اثری از اون خونه و کوچه نبود و بجاش یه آپارتمان چندطبقه ساخته بودن و همه اونها بجایی رفتن که انگار هیچ وقت نبودن.
چون عهده نمیشود کسی فردا را
حالی خوش دار این دل پر سودا را
می نوش به ماهتاب ای ماه که ماه
بسیار بتابد و نیابد ما را
