بدنش تکیده و استخوانی شده بود و نای حرکت کردن نداشت هر روز صبح تا غروب دم در چمباتمه زده نشسته بود و هر از گاهی برای خوردن چای قند پهلو داخل میرفت،کار هر روزش همین شده بود،الان بیست و هشت سال سه ماه و دو روز بود که منتظر بود.منتظر بود که گمشده اش از در بیاید و او را در آغوش بگیرد و بگوید چقدر منتظرش بوده است.
آیا امروز روز موعد بود؟از دور سایه ای را دید و چاییش را داغ داغ سرکشید،روسریش را مرتب کرد و چشمانش را تنگ کرد تا بهتر ببیند،شکل و شمایل مردی بود که از دور داشت می آمد،قند در دلش اب شده بود و صدای ضربان قلبش خودش را حس میکرد.
دستش را به دیوار خشتی تکیه داد و بلند شد و عصا زنان به پیش رفت،اما نه، باز هم اشتباه کرده بود.پاهایش جان نداشت،دستانش را تکیه داد به دیواری که مثل خودش روزی سرپا بوده است و آرام آرام سر خورد و روی زمین نشست.
سرش را به دیوار تکیه داد و چشمانش را بست و نفس عمیقی کشید و بوی عطر گلهای یاس که روی دیوار چمبره زده بود را با تمام وجودش حس کرد،چشمانش داشت گرم میشد که احساس کرد کسی جلوی آفتاب را گرفته است،چشمانش را باز و تند تند پلک زد ولی نمیتوانست تشخیص دهد چه کسی هست خورشید دقیقا پشت سر مرد قرار گرفته بود و شعاع های نور از اطراف سرش بیرون زده بود.
آب دهانش را قورت داد و گفت تو کی هستی؟دستان مردانه ای جلو آمد و دستانش را گرفت و پشت دستش را بوسه زد و روبرویش روی زانوهایش زانو زد و چشم در چشم نگاهش کرد.اشک در چشمانش جاری شد دقیقا همان صورت و همان زخم پیشانی،فکر موهایش سفید شده بود و صورتش چروک افتاده بود.
مثل فنر از جا در رفت و با تمام وجود او را در آغوش گرفت و تمام سر و صورتش را غرق بوسه کرد و گفت چقدر منتظرت بودم نباید حداقل با خودت میگفتی یک مادر پیر دارم و یک نامه برایم میفرستادی؟هرچقدر با او حرف میزد فقط نگاهش میکرد و لبخند میزد.
احساس کرد چیز سنگینی روی شانه اش افتاده است ولی هرچه نگاه میکرد چیزی نمی دید.انگار از ما بهترون او را تکان میدادن.ناگهان همه چیز جلوی چشمانش تیره و تار شد و چشمانش را باز کرد و دید راضیه شانه اش را تکان میدهد و میگوید بی بی دیگه شب شده بیاد داخل،هوا سرده
