نه گوش شنیدن داشت نه پای رفتن و نه چشم دیدن.فرتوت و خسته،یک مشت پوست و استخوان شده بود.لباسهایش وصله پینه بود و ته ملکیش سوراخ شده بود،بچه ها ازدواج کرده بودند و به خانه خودشان رفته بودند،او مانده بود با کفایت،زنی که بیش از شصت سال باهم زندگی کرده بودند.
از تمام دنیا و از تمام خوشیهای زندگی فقط ته صدایی برایش مانده بود،صدایی که بعضی وقتها هم درنمی آمد،دلش که لک میزد به دیوار خشتی تکیه میداد،پاهایش را ور آفتاب دراز میکرد و دستش را کنار گوشش میگذاشت و شروع به خواندن میکرد.هرچقدر میخواست شاد بخواند نمیتوانست تا دهانش را باز میکرد غم،آه و ناله بود که از سوز صدایش می آمد،یک فلوت هم داشت که زیر دست و پا شکسته بود و دیگر چیزی برایش نمانده بود.
قبل از اینکه شروع به خواندن بکند،عینکش را تمیز میکرد و کورمال کورمال دوروبر را نگاهی می انداخت،تا مبادا کفایت آن دوربرها نباشد.کفایت نه چشم دیدن خودش را داشت و نه دل شنیدن صدایش را داشت.امروز هم مثل همیشه کفایت به خانه خواهرش که کمی پایین تر بود رفته بود معمولا وقتی میرفت چند ساعتی طول میکشد و همینقدر کافی بود که کاکامحمد برای دلش کمی بخواند و سبک شود.
هنوز گرم نگرفته بود و وسط آوازش بود که دید ته کلوخی به سرش خورده است،چشمانش را باز و بسته کرد تا شاید کسی را ببیند،ولی چیزی را تشخیص نمیداد،کلاه نمدیش را از سرش برداشت و دستی به سرش کشید و دید خیس شده است نمیدانست خون از سرش آمده است یا زیر آفتاب عرق کرده است.
دوباره دهانش را باز کرد که بخواند که صدای کفایت بلند شد"مگه به تو نمیگم نخون،بست نبود باید با سنگ بزنمت که ساکت بشی،مثل جغد شدی،بلا و بدبختی رو سرمون نازل کنی،برای صدای نکره تو بود که دخترم مریض شد،هنوز دست بردار نیستی،مگه میخوای با ترکه بیوفتم به جونت"
پیرمرد که تازه فهمیده بود چه اتفاقی افتاده است سریع خودش را جمع و جور کرد و مثل سگ پاسوخته ای ناله کنان به گوشه حیاط رفت.
امروز پیش بینی پیرمرد اشتباه از آب درآمده بود و کفایت زودتر به خانه آمده بود.دوست داشت عقده دلش را خالی کند ولی دشنامی به برادرش بدهد ولی زبانش نمیچرخید و همینجور زیر لب غرغر میکرد.میدانست که کفایت هیچ چیزی را در دنیا به اندازه برادرش دوست ندارد و کافی بود دهن باز کند تا کلوخ بزرگتری یا سنگی نصیبش شود.
کفایت بچه آخر خانواده پنج نفره ای که چهار خواهر و یک برادر بودند،پدر و مادرش در سالهای خشکسالی از بین رفته بودند و هرکدامشان را یکی از فامیلها بزرگ کرده بود،از همان بچگی برادرش خیلی هوای آنها را داشت،همیشه به آنها سرمیزد اگر کاری داشتند نه نمیگفت،شده بود از نان زن و بچه خودش بزند،اجازه نمیداد حرف کفایت روی زمین بماند،کفایت ته تغاری او بود و نه فقط خواهر بلکه مثل دخترش او را دوست داشت و از شانس کفایت با خواهر کمی بزرگتر از خودش بعد از ازدواج همسایه بودند و الان شصت سال بود که هرروز به خانه همدیگر رفت و آمد میکردند.
ولی کاکامحمد بیست سالی میشد که پا داخل خانه باجناقش عوض نگذاشته بود،عوض سواد نداشت حتی نمیتوانست قرآن را از رو بخواند ولی یکبار توانسته بود ایراد کاکامحمد را بگیرد و از همان روز،مسجد رفتن و خانه عوض غدغن شده بود ولی زورش به کفایت نمیرسید و ناچار خودش تنها سرسنگین بود.
هرموقع قزبس میخواست سری به خواهرش بزند،کاکامحمد یا خودش را بجایی میرساند که رودررو نشوند یا اگر مجبور بود در خانه بماند،سریع تشکش را پهن میکرد و میخوابید،یکبار از سرظهر تا دم غروب خودش را بخواب زد ولی دریغ از لحظه ای که خوابش ببرد.
کاکامحمد ساکت بود و اصلا اهل رفت و آمد نبود و تنها دلخویش همین آوازش بود که نصیبش یا کلوخ بود یا فحش و نفرین زنش.
