من در میانهی یک پروژهی شخصیام: مجموعهای از چهل نوشته که گاهی آهنگیناند، گاهی تنها واگویهای کوتاه.
الان در ایستگاه سیوچهارم ایستادهام و کمکم به پایان نزدیک میشوم؛ و همین نزدیکی پایان برایم هیجانانگیز است.
زبان این نوشتهها فارسی است.
همگی در یک خط سیر میچرخند: کشاکش میان شکست و کامیابی، روایت عشقی به معشوقی جفاپیشه و بیاعتنا.
عاشقی که با همهی رنجش، خود را خوشبخت میبیند در این راه پُرتلاطم؛ گاهی امیدوار، گاهی در سیاهیِ ناامیدی تنها نظارهگر.
این چهلگانه برای من فقط مجموعهای ادبی نیست؛ ثبت تجربهای درونی است، راهی برای جاودانه کردن لحظهها و احوالات.
نزدیک شدن به شمارهی آخر، مثل رسیدن به مرزی ناشناخته است؛ هم غم دارد و هم شوق.