چقدر خوب میتوانم مغز را فریب بدهم. تشنهی توجه است؛ وقتی با او حرف میزنم آرام میگیرد.
دیشب برای چندمین بار، صحنهی ذبح خروس را در فیلم آینهی تارکوفسکی دیدم. زرشکپلو با مرغِ سُسپز را دوست داریم، اما آیا مرغ زنده را هم دوست داریم بخوریم؟
ما که هر روز بهنوعی قاتل چندین مرغ و خروس و گاو و گوسفند و… هستیم.
اما، بگذریم…
خودِ من، گوشت تازه را در ماهیتابه میاندازم و از آن فیلم هم میگیرم! وحشتبار است…
انسان در شرایط دشوار خودِ واقعیاش را نشان میدهد. مثل شرایط جنگ یا قحطی، همین انسانِ فرهیخته که کتابهای فلسفه میخواند، وقتی گرسنه است به گوشت مردار دیگری چشم امید دارد.
آیا میتوانم در این خصوص هم مغز را فریب بدهم و امروز ظهر گوشت تازهای در ماهیتابه سرخ کنم؟
تا بهحال در خواب بهگریه افتادهاید؟ طوری که وقتی بیدار میشوید همچنان از چشمانتان اشک بریزد؟
بهتازگی، آخر شبها در محله پیادهروی میکنم در حالی که آدمهای زیادی را میبینم که از هم سبقت میگیرند؛ سبقت در پول، گوشتخوردن، درآمیختن با جنس مخالف و موافق و هر چه که بهدستشان برسد.
این بوی کثافت تا کجا که نمیرسد…
خیلی گفتهام، به هر کس که پای حرفهایم نشست، گفتم… گفتم تا شاید شعلهای روشن شود.
اما الان میخواهم شعلههای اشتباه را خاموش کنم.
هنوز ظهر نشده و من از خودم میپرسم، آیا میتوانم به این رنج پایان بدهم؟
نمیدانم…