
مدتیست در جریان عبور از روزمرگیها حواسم را معطوف کردهام به آنچه در همسایگیام اتفاق میافتد. تماشای زندگیِ در جریان، تنهاییِ ممتد نیمکتهای بازنشسته، کودکیِ ماسک به صورت، خستگیهایِ تنداده به برگریزان پائیز و گریز از مستطیلهای انفرادی و سیمانی، مراقبه به سبک فالون دافا که اولینبار بود میدیدم آدمی اینچنین در صلح و آشتی با خود، بیاعتنا به قضاوت رهگذران، جهانی را در وجودش به جریان میاندازد. روزمرگیها را میبینم و با خودم مرور میکنم: "هی فلانی زندگی شاید همین باشد!"
آسمانش را گرفته تنگ در آغوش
ابر؛ با آن پوستین سرد نمناکش
باغ بیبرگی، روز و شب تنهاست،
با سکوت پاک غمناکش
ساز او باران، سرودش باد
جامهاش شولای عریانیست
ور جز اینش جامهای باید،
بافته بس شعلهی زر تارِ پودش باد
گو بروید، یا نروید،
هرچه در هرجا که خواهد، یا نمیخواهد
باغبان و رهگذاری نیست
باغ نومیدان،
چشم در راه بهاری نیست
گر ز چشمش پرتو گرمی نمیتابد،
ور به رویش برگ لبخندی نمیروید،
باغ بیبرگی
که میگوید که زیبا نیست؟
داستان از میوههای سر به گردونسای اینک خفته در تابوتِ پستِ خاک میگوید
باغ بیبرگی
خندهاش خونیست اشک آمیز
جاودان بر اسبِ یالافشانِ زردش میچمد در آن
پادشاه فصلها، پاییز.
"مهدی اخوان ثالث"
عکس: شکار لحظهها؛ پائیز در بوستان خانواده اول آذر 1400
*تصویر درختان خشکیدهایست که با دست هنر ماندگار شدند. (مجسمهساز جمشید مرادیان 1394)