ویرگول
ورودثبت نام
mahmonir
mahmonir
mahmonir
mahmonir
خواندن ۱۲ دقیقه·۴ ماه پیش

نقدو واکاوی سه شاعر

بیرانوند
بیرانوند

نقد و واکاوی جامع کارنامه ادبی آرزو بیرانوند: آثار، جایگاه مطبوعاتی، تحلیل تطبیقی و ریشه‌یابی مناقشات ادبی۱. زیست‌نامه، شاکله فکری و تکوین زیباشناختی آرزو بیرانوندآرزو بیرانوند (شناخته‌شده با نام شناسنامه‌ای و مستعار «آرزو بزن بیرانوند») از چهره‌های برجسته و جریان‌ساز شعر و ادبیات داستانی اقلیمی در غرب ایران است که آثارش پیوندی بنیادین با زیست‌بوم، تاریخ شفاهی و آیین‌های کهن استان لرستان دارد. تکوین هویت ادبی وی را می‌توان حاصل مواجهه زبانی میان سنت‌های حماسی-سوگواری زاگرس و زبان معترض، عریان و جامعه‌شناختی ادبیات شهری معاصر دانست. در آثار بیرانوند، شعر نه صرفاً قالبی برای بیان منِ فردی، بلکه بستری برای بازآفرینیِ حافظه جمعی قومی است که میان سنّت‌های رو به زوال و تحولات مدرنیته دست‌وپا می‌زند.بازنمایی این شاکله فکری نخست در نثر و پژوهش‌های مردم‌شناختی او تجلی یافته است. کتاب «انگشت مادربزرگم» اثر منثور وی، روایتی داستانی-فولکلوریک از رازها، باورها و رسوم روستایی در دل لرستان است که نشان‌دهنده دقت نظر او در ثبت جزئیات فرهنگ شفاهی و زیست‌جهان بومی است. در قلمرو شعر، مجموعه «چَمَر» نقطه عطف کارنامه او محسوب می‌شود. عنوان «چمر» به آیین ساختارمند سوگواری حماسی در میان اقوام لر و کرد اشاره دارد و انتخاب این عنوان به عنوان دفتر شعر، گواهی بر محوریت اندیشه مرگ‌آگاهی، سوگ جمعی و حماسه‌سرایی در جهان‌بینی این شاعر است.از منظر زیباشناسی شناختی، زبان شعری بیرانوند واجد لحنی صریح، پرخاشگر، تصویرگرا و در عین حال لبریز از عاطفه نوستالژیک است. او در قالب‌های کلاسیک مانند غزل، چهارپاره و همچنین ترانه، حرکتی سیال میان وزن‌های خلیل‌بن‌احمد و تصاویر سوررئال دنیای معاصر دارد. تصویرسازی‌های او به جای استعاره‌های انتزاعی ادبیات سنتی، متکی بر اشیاء ملموس زندگی روزمره، مرزهای جغرافیایی، مفاهیمی چون اعدام، جنگ، برزخ، تنهایی و عناصر بومی زاگرس نظیر بلوط، تبر، کوه و سوگ‌سروده‌هاست.۲. بسترهای انتشار، جوایز، مطبوعات و جایگاه آثار در روزنامه بامداد لرستانتثبیت نام آرزو بیرانوند در فضای ادبیات معاصر از طریق یک شبکه چندوجهی متشکل از پایگاه‌های تخصصی دیجیتال، مطبوعات استانی و پلتفرم‌های مجازی صورت گرفته است. بررسی پراکندگی انتشار آثار او نشان می‌دهد که وی در دوره انتقال ادبیات از مطبوعات کاغذی به بسترهای وب ۲.۰ نقشی فعال داشته و توانسته است مخاطبان متنوعی از مطبوعات بومی تا فضاهای مجازی کشور را جذب نماید.اصلی‌ترین پلتفرم‌ها و بسترهای اینترنتی منتشرکننده آثار و نقدهای بیرانوند عبارتند از:پایگاه ادبی شعر نو (Shereno): مخزن اصلی دفاتر شعری وی، به ویژه دفتر «چَمَر»، غزل‌های نئوکلاسیک و چهارپاره‌های اجتماعی.پایگاه شعر ایران (Sher-e Iran): بستر انتشار قطعات غنایی، اشعار نو و محفل نقد و بررسی آثار وی.پلتفرم تیوال (Tiwall): بستر اختصاصی برای انتشار ترانه‌ها، اشعار محاوره‌ای و بازخوردگیری از مخاطبان عام‌تر هنر و ادبیات.کانال‌ها و انجمن‌های مجازی ادبی: رسانه اصلی بازنشر اشعار معترض، سیاسی و بیانیه‌های ادبی وی در گرماگرم مناقشات سرقت ادبی.در حوزه مطبوعات کاغذی و محلی، روزنامه بامداد لرستان به عنوان یکی از جراید رسمی و تحلیلی استان لرستان، نقشی کلیدی در بازتاب ادبیات بومی و آثار شاعران برجسته منطقه ایفا کرده است. بررسی جایگاه آثار آرزو بیرانوند در روزنامه بامداد لرستان نشان می‌دهد که اشعار اقلیمی و سوگ‌سروده‌های حماسی وی همسو با سیاست فرهنگی این روزنامه در پاسداشت مفاخر و زنده نگه‌داشتن هویت قومی زاگرس، در صفحات فرهنگی و ادبی این نشریه به چاپ رسیده‌اند.چاپ اشعار بیرانوند در بامداد لرستان—به‌ویژه سوگ‌نامه پدر و چکامه‌هایی که صبغه ایل‌گرایی و حماسه لری داشتند—باعث شد آرا و اشعار او به مجامع ادبی رسمی استان راه یابد و به عنوان چهره‌ای پیشرو در شعر معارض لرستان شناخته شود. این حضور مطبوعاتی، پل ارتباطی او با جوایز و جشنواره‌های استانی فرهنگ و ارشاد اسلامی بود؛ جایی که آثار مطبوعاتی و شعرپژوهان استان لرستان به طور سالانه مورد ارزیابی و تقدیر قرار می‌گیرند.۳. جُنگ شعر: ۱۰ اثر برجسته آرزو بیرانوند (متن کامل و بسترشناسی)در این بخش، ۱۰ مورد از برجسته‌ترین و پربازخوردترین اشعار آرزو بیرانوند که نشان‌دهنده تطور سبکی او در قالب‌های غزل، چهارپاره و ترانه هستند، به همراه متن کامل یا بخش‌های اصلیِ ثبت‌شده و ذکر بستر انتشار آورده شده‌اند.۱. غزل «برزخ»بستر انتشار: پایگاه ادبی شعر نو (دفتر شعر چَمَر)در میانِ سایه‌ها نام و نشان گم کرده‌امخویش را در امتدادِ این زمان گم کرده‌امدر مدارِ سی و چار از چرخه‌ی کابوسِ شب...sourcecite: 19].۲. غزل «روزی روزگاری»بستر انتشار: پایگاه ادبی شعر نو (دفتر شعر چَمَر)خودم گفتم که روزی روزگاری بر نمی‌گرددزمستان‌دیده! یک صبح بهاری بر نمی‌گرددپرستویی که در اندیشه‌ی کوچ است، با عمریدعا و گریه و چشم‌انتظاری... بر نمی‌گرددهمین بوده ست تا بوده، سزای عشقبازی‌هاورق در انتهای هر قماری بر نمی‌گردد.۳. غزل «میهن»بستر انتشار: پایگاه ادبی شعر نو (دفتر شعر چَمَر)زدم آتش به جانِ خود که سوزم خرمنِ خود راکه منصورم، نمی‌گیرم ز مقتل دامنِ خود راسرِ حلاج بر دار است و فریادش به گوشِ جانکه لایق دیده‌ام اینجا غبارِ موطنِ خود رانه از زندان هراسم هست، نه از آن جوخه‌یِ اعدامکه عمری مدحِ آزادی نوشت با شیونِ خود راقیامِ واژه‌هایم را کسی خاموش نتوان کردکه جانم می‌زند فریاد، به رزمِ تن‌به‌تن، خود رابیایید هم‌صدا با من، که پایانِ شبِ درد استکه ایران باز خواهد یافت راهِ روشنِ خود را.۴. سوگ‌سروده «پدر (چمرخوانی)»بستر انتشار: پایگاه ادبی شعر نو و روزنامه بامداد لرستانپدر رفتی سفر را گریه کردمهمه کوه و کمر را گریه کردمبه یاد لحظه‌ها را با تو بودننشستم درد سر را گریه کردمنشاط و کامرانی رفته با توشدم تنها، خطر را گریه کردمخبر دادند و خونین شد جگر بازبه هر جا این خبر را گریه کردمچو دیدم پیرمردی از ته دلغروب یک پدر را گریه کردمدلم چون موج اخگر گریه داردبه یادت پای تا سر گریه داردبه هرجا صحنه‌ی رزم و نبرد استحضور یک دلاور گریه داردتهمتن‌پیکری بعد تو بابانزاید هیچ مادر، گریه داردنماند هیچ جان‌برکف چو آرشسرش داد و نه کشور، گریه داردکجایی؟ قهرمان ایل بیرانلرستان بی‌تو یک‌سر گریه داردچمرخوانی نباشد شأنت ای جانبه خاموشی کنم سر گریه داردبه یاد قامتت هر لحظه اینجا!یکی بیچاره دختر گریه داردبه آرامش رسید این قلب، اماغمت تا روز محشر گریه دارد.۵. غزل «آخرین پیغمبر»بستر انتشار: پایگاه ادبی شعر نو (دفتر شعر چَمَر)من آخرین پیغمبرم، از نسل شیطانمپابوس انسان‌ها و کابوس خدایانماین آیه‌ها در دفترم آیینه ی دردندمن بوف کورم، جد من سگ‌های ولگردندباور ندارم آن خدایی را که هرگز نیستتقدیر من صد سال تنهایی مارکز نیستوقتی تحمل می‌کنم یک مشت کودن را...۶. چهارپاره «آدمای لال»بستر انتشار: پایگاه ادبی شعر نو (دفتر شعر چَمَر)من توی سرزمین پر از آدمای لالهر لحظه توی دست خودم جیغ می‌کشمدست تمام آرزوهامو می‌گیرم وبا گریه روی شارگشون تیغ می‌کشموقتی که جاده‌ها همه از من فراری‌ان...۷. ترانه «وقتی زمستونه...»بستر انتشار: پلتفرم ادبی و هنری تیوال (Tiwall)وقتی زمستون می‌رسه از راهدلتنگیِ من بیشتر میشهشاید منم، اونی که تنهاییتو شهرِ برفی در به در میشهباید میونِ مُردن و موندنهر شب گرفتارِ دو راهی شماونقدر بی‌تابم از این تردیدکه مثلِ اسفندِ رو آتیشمگاهی یه چیزایی رو می‌دونیاما نمیگی چون نیازی نیستگاهی برای ترکِ یک میدونراهی به جز این که ببازی نیستسهمِ من از دنیای اون کم بوداما عذابِ رفتنش کم نیستتو این هوا یخ می‌زنم وقتیگرمای دستش توی دستم نیستبرف اومد و شال و کُلا کردمهر جا رو با حسرت نگاه کردمتوی دلم گفتم میاد امامثل همیشه اشتباه کردموقتی زمستون می‌رسه از راهحتماً یکی از عشق، دلسردهقانونِ دنیا از قدیم اینهاونی که میره برنمی‌گرده.۸. غزل «سارقان ادبی»بستر انتشار: پایگاه شعر نو و کانال‌های تلگرامیسارقان یک به یک اشعار مرا دزدیدندحاصل عمر من، آثار مرا دزدیدندجمع آلوده به تزویر و ملوث به ریاگل به گل حاصل گلزار مرا دزدیدند...۹. چهارپاره «وضعیت سفید»بستر انتشار: پایگاه ادبی شعر نوروی میزی که روبروی من استنامه‌های اداره‌ام هستیتوی قلبی که در گلو دارممثنوی‌های پاره‌ام هستیتوی خودکار سبز جوهری‌امکلماتی که دوست دارمشاندر کنار تمام پنجره‌هامیله‌هایی که می‌فشارمشانهی نوشتم تو را و خط زده‌اممثل شعری که منتشر نشدهتوی جریان خون من هستیمثل یک مین منفجر نشدهتوی میدان جنگ می‌مانمپشت دیوار غزه ی چشمتبا تو می‌جنگم و تو می‌کشی‌امبا تدابیر تازه ی چشمت...۱۰. قطعه غنایی «و روییدنت در من»بستر انتشار: پایگاه شعر ایران... و روییدنت در من،چون آخرین پناهگاهِ گلی سرخدر برهوتِ سنگ و آهن.۴. سوابق، مبانی نظری و فرم ادبی هادی محمدی و سید محمدرضا لاهیجیشناخت دقیق فضای نقد و جریان‌شناسی شعر هم‌روزگار آرزو بیرانوند، مستلزم واکاوی کارنامه دو تن از شاعران، منتقدان و صاحبانِ سبکِ هم‌عصر وی—دکتر سید هادی محمدی و سید محمدرضا لاهیجی—است که آثارشان نماینده دو جریان مجزا در شعر معاصر فارسی محسوب می‌شود.۴.۱. دکتر سید هادی محمدیسوابق آکادمیک و پژوهشی: دکترای زبان و ادبیات فارسی و دکترای موسیقی، استاد دانشگاه، منتقد ادبی و ترانه‌سرا. وی متولد ۱۳۶۹ در گیلانغرب بوده و فعالیت‌های گسترده آموزشی و نقد ادبی در ایران و عرصه بین‌المللی (پاریس) داشته است.تالیفات و مقالات تخصصی: وی صاحب آثاری نظیر «فن شاعری چیست»، «اصول نگارش»، «آوانگارد چیست؟»، «مفهوم زائوم در ادبیات فارسی»، «حشو و انواع آن» و «اندیشه و فلسفه در شعر سپید» است. دفاتر شعر پرشمار او از جمله «مکتب فرانکفورت»، «قیژ قیژ های اقلیدس»، «سکوت مونوکروم»، «غزلیات خونین» و «چهارپاره‌های پاییز» گواهی بر تنوع قالبی اوست.ویژگی‌های سبکی: شعر هادی محمدی فرآورده تفکر فرمالیستی، ساختارگرا و متکی بر ریتم‌های پیوسته موسیقیایی است. او با تلفیق اصطلاحات فلسفی (مکتب فرانکفورت)، مفاهیم آوانگارد و اوزان دقیق عروضی، زبانی فاخر و در عین حال ساختارشکن دارد. آثار او نظیر «گلوی بی‌مانع» یا «یک روز من...» برپایه نقد اجتماعیِ مدرن و هندسه محکم واژگانی استوار شده‌اند.۴.۲. سید محمدرضا لاهیجی (با تخلص ساکُوتی / تریبونِ سکوت)سوابق و شاکله نظری: متولد ۱۳۶۹ در دهلی هند و فعال در محافل شعر سپید. او به دلیل معلولیت جسمی، زیست‌جهان خود را بر خلوت‌نشینی و اندیشه‌ورزی قرار داده و تخلص «ساکوتی» (به معنای خلوت‌نشینِ بسیار ساکت) را برگزیده است. لاهیجی بنیان‌گذار خودخوانده سبک‌های «نَم‌فلسفه» و «فرانوشت» در شعر مدرن است.دفاتر شعر و آثار: دفترهای شعری متعدد وی شامل «کورتاژِ آکورد»، «آدرنرژیکِ عریان»، «اُنکولوژی»، «نبشِ قبرِ جیوه زیرِ دندانِ فارنهایت»، «دا_زاین» و «از آپوخه تا کاتارسیس» است.ویژگی‌های سبکی: زبان شعری لاهیجی زبانی پیچیده، پدیدارشناختی، عاری از عواطف ساده‌انگارانه و مشحون از اصطلاحات پزشکی، آناتومی و فلسفه غرب و شرق (بودیسم، هایدگر و سعدی) است. او شعر سپید را «نه ترجمه شعر، بلکه بستر اجتهاد شخصی» دانسته و با طنزی بس سیاه و گزنده، رنج‌های وجودی انسان و مفهوم مرگ زیست‌شناختی را عکاسی می‌کند.۵. تحلیل تطبیقی آثار آرزو بیرانوند، هادی محمدی و سید محمدرضا لاهیجیبررسی تطبیقی زیر، سه الگوی زیباشناختی متضاد در شعر معاصر فارسی را آشکار می‌سازد: جریان عاطفی-بومی-اعتراضی (بیرانوند)، جریان آکادمیک-فرمالیستی-موسیقیایی (محمدی) و جریان پدیدارشناختی-پزشکی-فلسفی (لاهیجی).جدول ساختاری زیر مقایسه‌ای همزمان از مؤلفه‌های کلیدی آثار این سه شاعر ارائه می‌دهد:شاخص ارزیابیآرزو بیرانونددکتر سید هادی محمدیسید محمدرضا لاهیجی (ساکوتی)قالب‌های غلبه‌یافتهغزل نئوکلاسیک، چهارپاره، ترانهغزل، چهارپاره، رباعی، پریسکه، آوانگاردشعر سپید، فرانوشت، نم‌فلسفهسطح زبان و واژگانبومی (چمر، ایل)، عاری از پیچیدگی، عاطفیآکادمیک، فاخر، موسیقیایی، اصطلاحات نقدپزشکی، پدیدارشناسی، زیست‌شناختیدال‌های مرکزی مفاهیمسوگ، مرگ‌آگاهی زاگرس، آزادی، غربتنقد ساختارها، مکتب فرانکفورت، هندسه فرمتاریکی وجودی، آپوخه، دازاین، مرگ آناتومیکمنبع الهام و خاستگاهطبیعت زاگرس، آیین لری، حسرت شخصینظریه‌های ادبی، وزن موسیقی، نماد شهریخلوت‌نشینی، رنج جسمانی، عرفان تطبیقیسازوکار تعامل با مخاطببی‌واسطه، ایجاد همذات‌پنداری عاطفی سریعنخبگانی، نیازمند سواد عروضی و نظریدیرفهم، نیازمند کشف رمزهای فلسفی و پزشکیتحلیل تفصیلی وجوه اشتراک و افتراق:تفاوت بنیادی این سه شاعر در طرز مواجهه با پدیده «سوگ و مرگ» نمایان می‌شود. برای آرزو بیرانوند، مرگ یک واقعیت عینی، حماسی و بومی است؛ مرگ پدر در کوه‌وپایه‌های لرستان یا شهادت منصور حلاج‌وار در راه میهن، با شیون و چمرخوانی قوم بیرانوند همراه می‌شود و عاطفه مخاطب را به فوران درمی‌آورد. اما در اثر هادی محمدی، مرگ و سوگ به عنوان فرمی هوشمندانه در تقطیع‌های منظم عروضی و استعاره‌های مهندسی‌شده شهری تعریف می‌شود که بیشتر ذهن و معرفت‌شناسی مخاطب را درگیر می‌کند تا عواطف آنی او را. در مقابل، محمدرضا لاهیجی مرگ را فرآیندی زیست‌شناختی، سرد و عاری از حماسه می‌بیند؛ جایی که کلماتش بوی اتاق تشریح، کورتاژ، آنکولوژی و جیوه می‌دهند و سوگ در قالب تعلیق پدیدارشناختی (آپوخه) تجربه می‌شود.از منظر زبان‌شناختی، بیرانوند زبان را رسانه‌ای برای فریادِ بی‌واسطه و نقد اجتماعی می‌داند. او تقید چندانی به بازی‌های پیچیده فرمالیستی ندارد و صراحتِ بیانش، قدرت اصلی شعر اوست. این در حالی است که هادی محمدی برپایه تئوری‌های آکادمیک و تسلط بر عروض و موسیقی، زبان را صیقل می‌دهد و از هرگونه حشو یا لغزش زبانی می‌پرهیزد. لاهیجی نیز با ایجاد فرم‌های ابداعی همچون «فرانوشت»، سنت‌های وزن‌دار را کنار زده و ساختار دستوری زبان را در خدمت بازنمایی ذهنیت پیچیده و خلوت‌نشین خود قرار می‌دهد.۶. ریشه‌یابی و تحلیل آسیب‌شناختی خصومت‌ها، ادعاها و مناقشات ادبی علیه آرزو بیرانوندبررسی تاریخچه حضور آرزو بیرانوند در انجمن‌ها، مطبوعات استانی و پایگاه‌های شعر اینترنتی، از وجود کشمکش‌ها، نقدهای تند و مناقشات دامنه داری پیرامون آثار وی حکایت دارد. تحلیل ریشه‌ای این جریان‌ها نشان می‌دهد که خصومت‌های مطرح‌شده علیه وی حاصل درهم‌تنیدگی سه عامل ساختاری، رسانه‌ای و محفلی است:۶.۱. پدیده سرقت ادبی و خلاء قوانین حراست از حقوق معنوی در فضای دیجیتالتندترین واکنش‌های ادبی بیرانوند در غزل معروف «سارقان ادبی» خود را نشان داده است. با گسترش بسترهای آنلاین نظیر پایگاه شعر نو، تیوال و کانال‌های تلگرامی، اشعار پرمخاطب وی—به‌ویژه ترانه «وقتی زمستونه...» و غزلیات دفتر «چَمَر»—بارها بدون ذکر نام پدیدآورنده کپی شده یا به نام افراد دیگر بازنشر یافتند. این دستبردها و آشفتگی‌های رسانه‌ای در انتساب آثار، موجی از تردیدها و ادعاهای متقابل میان وی و برخی فعالان فضای مجازی ایجاد کرد؛ به‌طوری که در تالارهای گفتگوی اینترنتی، اصالت مالکیت برخی ترانه‌ها به موضوع جنجال و مناقشه تبدیل شد.۶.۲. تقابل زیباشناختی «شاعرانگی عاطفی-پاپ» و «جریان نخبگانی-آکادمیک»آرزو بیرانوند شاعری است که آگاهانه از پیچیده‌گویی‌های آکادمیک فاصله می‌گیرد و صراحت عاطفی را جایگزین فرم‌گرایی سخت می‌کند. این رویکرد اگرچه محبوبیت گسترده‌ای میان مخاطبان عام و رسانه‌های استانی برای او به ارمغان آورد، اما همزمان وی را در معرض نقدهای سخت‌گیرانه جریان‌های نخبگانی و آکادمیک قرار داد. منتقدانِ فرم‌گرا گاه اشعار او را به «شعارزدگی»، «حس‌گرایی مفرط» و «عدم رعایت ظرائف فنی» متهم می‌ساختند. این تقابل میان مقبولیت عامه و امتناع نخبگانی، بسترساز بروز خصومت‌های قلمی در تالارهای نقد شد.۶.۳. مناسبات محفلی و حواشی فضاهای ادبی استانیمحیط‌های ادبی استانی همواره متأثر از رقابت‌های تنگاتنگ بر سر کسب تریبون‌های مطبوعاتی، جوایز جشنواره‌ها و بودجه‌های فرهنگی هستند. تثبیت نام آرزو بیرانوند در رسانه‌های محلی برجسته‌ای همچون روزنامه بامداد لرستان و توجه ویژه به آثار اقلیمی وی، حساسیتی منفی در میان برخی جریان‌ها و شاعران رقیب استان برانگیخت. علاوه بر این، لحن صریح، معترض و هنجارشکن وی در اشعاری چون «آخرین پیغمبر» یا «ادمای لال»—که نقد تند مناسبات اجتماعی و دینی را در بر داشت—محافل سنتی را علیه وی شوراند و موجب ادعاسازی‌ها و طرد او از برخی انجمن‌های رسمی شد.۷. نتیجه‌گیریآرزو بیرانوند چهره‌ای برجسته و اثرگذار در ادبیات اقلیمی معاصر ایران است که موفق شده با تکیه بر فرهنگ شفاهی، آیین‌های سوگواری نظیر چمر و زبان معترض نئوکلاسیک، صدایی متمایز در شعر زاگرس خلق کند. حضور پررنگ وی در مطبوعات استانی همچون روزنامه بامداد لرستان و بسترهای دیجیتال، نقش مهمی در پیوند ادبیات بومی با نسل جدید مخاطبان ایفا کرده است.تحلیل تطبیقی آثار وی در کنار متون آکادمیک دکتر سید هادی محمدی و اشعار پدیدارشناختی سید محمدرضا لاهیجی، تکثر زیباشناختی شعر فارسی در دهه اخیر را به نمایش می‌گذارد. در حالی که محمدی بر مهندسی فرم و لاهیجی بر انزوا و اندیشه وجودی تأکید دارند، بیرانوند بر جریان بی‌واسطه عاطفه و خشم اجتماعی استوار است. چالش‌های ناشی از سرقت ادبی و خصومت‌های محفلی، اگرچه مانع انتشار هموار آثار او در برخی مقاطع شده‌اند، اما نتوانسته‌اند اصالت زیست‌جهان بومی و جایگاه آثار او را در تاریخ ادبیات اقلیمی لرستان مخدوش سازند.

شعرشعر معاصرنقد اجتماعی
۴
۰
mahmonir
mahmonir
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید