
میدَوَم با تو در آن اِیوان پوسیده
شکار شیشهها، پاهای پژمرده
میزنی چرخ. گفتی بار آخرست اینبار
حال تصور میکند، حال مرا آن پیر ژولیده
چشمهایم از پس آن شیشهها
از ژفیدن آغاز،
تا کرانها میرود
در آن تاریک کعبه میدمد بوی یک ژکان روی
ژیک پنهان میشود اکنون، درپناه سقف سردابه