
بعضی وقتها زندگی اوضاع رو به نفع ما دستکاری میکنه.
توی ترمینال قبل از رفتنم پرسیدی که توی مدتی که تهران بودم کجاها رفتم؟
سکوتی گرفت مکالممون رو..
چی میگفتم؟
آروم توی دلم گفتم که هرجا که فکر میکردم تو اونجا میتونی باشی
باورت نمیشه اگه بگم چای سرای لاله شد پاتوق برام، تنهایی میرفتم به امید اینکه شاید بیای من یک لحظه هم شده ببینمت..
یک بار تصمیم گرفتم قبلش برم موزه و وای تنها بودنم خیلی اومد به چشمم😂
تقریبا هیچکی تنها نبود اما موفق شدم که یک دوست پیدا کنم که اون هم تنها و اسمش باران بود.
و یک موفقیت دیگه هم که داشتم این بود که تونستم ببرمش چای سرای لاله.
تهران زندگی نمیکرد دقیقا یادم نیست کجا بود خیلی وقته که دیگه صحبت نمیکنیم اما واقعا مهربون بود ی جورایی حس کردم شبیه به همیم اما نه من خیلی حواس جمعتر😂 بعدا شاید برات گفتم که چرا
تو فکرم بود که وقتی قراره برگردم، به آقای چایی فروش یک زیر سیگاری هدیه بدم تا بذاره روی میزاش به هر حال از مشتری همیشگیش یک یادگاری باید بمونه دیگه...
اما خب حوصله نکردم شایدم توی ذهنم این آخرین بار نبود، نمیدونم، نمیدونم شاید گذاشتم تا تاریخ انقضای فکر کردن به حسین بگذره اونوقت بخوام ببرم براش وای که نمیدونی روزی که فهمیدم تو رابطهای چقدر شبیه به دیوانهها شده بودم البته تا قبلش هم دقیق عینهو دیوونهها عمل کردم فکر نمیکنم هیچکی برای عشقی که ندیده پاشه بیاد تهران خیابون متر کنه تا شاید واسه ی بارم شده ندیدشو ببینه...
آره من از همون شب اول عاشقت شدم
و بدجور عاشق شدم
اما الان که دیدمت...
الان فکر میکنم عاشقترم
از اون عشقا که ته نداره تموم بشمم تموم نمیشه از اونا
و وای که دیر شده بود و نمیتونستم برای آقای چایی فروش زیر سیگاری ببرم..
مگه حسین دوست داشتنش تاریخ انقضا داشت که گذاشتی تا اون موقع دختر؟
آره من..
دیوونت شدم
دیوونهی حرف زدنت
تایپ کردنت
حساسیتت روی صحبت کردن با آدما
دیوونهی آغوشت که گرم بود
دیوونهی اون آدامس موزی آوردنت
دیوونهی وقتی که دیدی دارم خم میشم سرمو بذارم روی شونت به بهونه رفتن بلند شدی و وقتی گفتم بشین نزدیکتر نشستی تا راحت سرم به شونت برسه
دیوونه چشمات موقع خداحافظی وقتی به هم فشردیشون
دیوونهی اون ته ریش قشنگت که نمیتونستم چشم ازش بردارم...
بله من دیوونتم.
بله من دیوونتم.