اخرین پرنده را هم رها کردم اما این قفس همچنان خالی نمیشود؛
آنقدر نیامدی که قفس هم از "نبودنت" پر شد٬
خوی بی گناه بَره جوابگو نیست اگر قرار است دوباره تو را به گرگ ها ببازم؛
تو زخم هم باشی زیباترین زخمم خواهی بود؛
همان که مرهمش نمیگذارم که مبادا از خاطرم کمرنگ شود.
سارق رویای کتابم هم شوی همچنان شخصیت مورد علاقه داستانم خواهی بود٬
تیزی هم شوی به تعبیر کهن در دسته ات اقامت خواهم گزید ؛
باقی عمرم شوی٬ صدقه سرت عمر رفته ام.
اخرهم نگفتی چه کسی این گونه بی ذوق حیف و میلت کرده که چراغ را غنیمت میشماری وقتی خورشید در تیم تو بازی میکند!
چه کسی این گونه بی ذوق اسرافت کرده که گمان میکنی در انتهای کتابی که نقش اولش را داشتی و خودت مقدمه اش را با استخوان هایت نوشتی حضور نداری!
تو هرگز برگه "باخت" من نبودی از همان اول بوی "برد" میدادی.
گرچه دیگر شوقی برای بوسیدن رویایت ندارم٬
سالیان پیش چیزی را به رسم یادگار بی اجازه از من ربودی و سالیان بعد هیچ کس از هیچ ملتی نتوانست آن را ب من برگرداند؛
در آتش جستوجویت کردم ٬در دریا جستجویت کردم٬
لیکن "نبودنت" فراتر از یک فعل است.
نمیدانم شاید اکنون ک در قعر اتشم زمان درستی برای اینکه اخطارم دهی از شعله دوری کنم نیست٬
حال که در حال غرق شدنم زمان آن نیست ک به اعضای در هم تنیده ام شنا کردن یاد دهی٬
اکنون ک با دستان خودم بدن بی جان امید را به خاک سپردم وقت خوبی برای رویاباقی و تسکین درد نیست٬
حال ک باران با این حوالی قهر کرده دیگر ب کارش نمیاید ک خاک قدرش را بداند;
اکنون ک دیگر با همه چیز خداحافظی کردم هیچ سلامی مرا از مسیر رفته بازنخواهد گرداند.