آدم ها زندگی را زندگی نمی کنند . آدمها فقط سرگرم روزمرگی های زندگی می شوند، سرگرم وسایل و لوازم و کارهایی می شوند که فقط آنی میایند و می روند، آدمها از ته دل عاشق نمی شوند، از ته دل در پارک قدم نمی زنند، از ته دل خرید نمی روند و لذت نمی برند حتی عمق چشم هایشان ذوقی دیده نمی شود!
شادی هایشان پوشالیه حتی خنده هایشان چاشنی تلخ داره از جنس خدا نیست، از جنس واقعیت نیست ،گاهی وقتا وقتی که قدم می زنم حس می کنم هیچی حس نمی کنم اصلا نیستم ! همش پایان می بینم همش میگم باشه آخرش؟ آخرش چی واقعا ؟؟ کی غیر از خدا می مونه برام ؟ زندگی رو باید زندگی کرد، از عمق وجود، از اعماق دل، باید با خدا همراه شد تا زندگی رو فهمید :)
شما زندگی رو زندگی می کنین یا به قول خودمون فقط زنده این ؟
و سوال دومم اینه که کی رابطه عاشقانه با خدا داره از تحربه هاش برامون بگه حالمون بهتر شه ?
این عکس تناژ رنگش آبیه و قبول دارم که یه حسه ترسی به ادم منتقل می کنه اما همه در جریانیم که ترس می تونه مقدمه خیلی چیزا باشه تو زندگی...
