افق سرخ

پلک هایم سنگین است .
مژگانم را بر هم می زنم و به روزنه نور که از پنجره به چشمانم می تابد خیره می شوم .
غم سنگین را در وجودم حس می کنم .
از جایم بلند میشوم ، قدم هایم هم سنگین تر هستند ،نزدیک‌پنجره شده و فقط ابر ها را تماشا می کنم، با آدم حرف می زنند ،می خواهند ببارند اما بغض ابر از بین رفتنی نیست .

همه غم زده بودند و نوحه ی ماتم می خوانند و ساز غم می‌نواختند. آسمان و زمین سیاه پوش شده بودند. در هر خیابان و کوچه ای رایحه اسپند شنیده می شد .کوچک و بزرگ و پیر و جوان با عشق مسیر را طی می کردند و دست به دامان حق و حق دار می شدند فقط عشق او حال و اوضاع رو بهم ریخته بود. بالاخره تسع و عشر هم رسید، تاسوعا و عاشورا نماد ایستادگی بر عقاید تا پای از دست دادن سر ، نماد شجاعت و دلاوری و تکیه بر تکیه گاه خلق و هزاران سخن که با لحظه ای تامل می شود به آن ها پی برد. عزادارانتان سخت در تکاپواند نور مهتاب از بین طوق های بلند و سله و نخل عبور می کند و بر سر
زنجیر زنان می تابد ، عده ای نظرتان می کنند و عده ای سینه زن و گریه کنان گام هایشان را محکم تر بر می دارند، به پرچم های برافراشته شده نگاه می کنم حتی اسمتان هم جان می بخشد به این تن های خسته ، می دانم که به چشم های سرخ و پر آب و قلب های هزار تکه نگاه می کنید و دست های خالی را سفت می فشارید.
چگونه کلمات را کنار هم بگذارم تا بتوانم شما و خاندانتان را توصیف نمایم .
حسین جلوه حق و استقامت
ابوالفضل نماد ایثار و از خودگذشتگی
و اهل بیتشان جلوه صبر و توکل کنندگان بر درگاه حق .
این روز ها همه گریان و نالان و حیران تو هستن .
ابن روز ها کوچه ها و خانه ها و روضه ها همه درگیر تو هستن .
این روز ها دست ها و چشم ها و لبها همه جویای تو هستن .
حسین جان این دست های خالی را رها نکن
که این روزها و شب ها بس نیازمندتیم ...
و بس نیازمند شفاعت کننده ای هستیم که در درگاه حق تعالی شفاعتمان کند
دیدنت را از خودت خواهانم، پدر همه یتیمان، نور چشم خدا و امید همه بنده ها .