ویرگول
ورودثبت نام
خودشناسی و عرفان
خودشناسی و عرفان
خودشناسی و عرفان
خودشناسی و عرفان
خواندن ۲ دقیقه·۳ سال پیش

اسطوره ها

اسطوره ها


عشق به اسطوره ها، عشق به اسطوره ای بودن و شدن است: عشق به غیر واقعی بودن. و این بدان معناست که بشر طبعاً در واقعیت آنچه که هست و تجربه می کند حقیقتی بسیار برتر از آنچه که می بیند و می یابد، انتظار دارد .


این حقیقت برتر را احساس می کند و همین احساس است که او را بسوی باور اسطوره ها می کشاند. اصولاً میل به اسطوره همان میل به حقیقت است. زیرا حقیقت هر چیزی در نفس معنایش، به مثابه روح آن چیزو عنصر ابدی و فوق مکانی و زمانی آن چیز است.


حقیقت گرائی همانا میل به فراسو می باشد: فراسوی مکان و زمان. و اسطوره محصول همین میل ذاتی انسان است زیرا انسان، خود را همواره بیشتر از آنچه که هست، احساس می کند و نیز جهان را و هر تجربه ای را. تمام تلاش های معنوی و عملی بشر نیز در همین راستا و بر اساس همین احساس پدید می آید.


مذهب نیز محصول همین انگیزه است و " خدا " نقطه اوج این حقیقت گمشده خویشتن است . همه اسطوره آفرینان کسانی هستند که بیشترین و جدی ترین تلاش را در این امر بکار گرفته اند و گاه کل انرژی و حیات خود را صرف این کار نموده اند: جهشی به فراسوی خویشتن و جهان و واقعیت.


و پیامبران بزرگترین نمونه های این جهش می باشند. کل فرهنگ و تمدن محصول همین جهش های بشری در سطوح گوناگون می باشد. و لذا هر فرد و گروه و ملتی برای خود اسطوره ای دارد. به زعم قرآن و هر کسی برای خود امامی دارد و انسان بی امام پیدا نمی شود: چه امام کفر و ضلالت و چه امام نور و معرفت .


انسان بمیزانی که بر واقعیت موجود خود و جهان خود می تازد و آنرا نفی می کند، اسطوره ای می شود. پس اگر اسطوره ها جملگی ضد واقعیت هستند بیهوده نیست. ولی باید بدانیم که خود واقعیت بشری محصول متقابل اسطوره گرائی اوست. ارزشها و شعارهای اخلاقی و سیاسی و هنری و امثالهم جملگی ایده های اسطوره ای هستند: چه بد و چه خوب! چه اهریمنی و چه اهورائی . و گاه اسطوره و واقعیت چنان بهم می آمیزند که گوئی امری واحدند .

استاد علی اکبر خانجانی

کند و کاوی در اصول ص 124

https://t.me/khanjanyaudiobooks2/174

اسطورهاسطوره شناسی
۱
۰
خودشناسی و عرفان
خودشناسی و عرفان
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید