
زیگمونت باومن میگوید برخلاف گذشته – برای مثال قرن هجدهم و نوزدهم – دولتهای امروزی مسئولیتی در قبال حمایت و ارتقای فرهنگ فاخر احساس نمیکنند. تمام توجه آنها معطوف به اقتصاد است. با این وضع، فرهنگی ارتقاء مییابد که اقتصاد، طبق منطق بازار، آن را برگزیند. به همین دلیل، روشنفکران دیگر قدرت و اقتداری در زمینۀ فرهنگ ندارند. نتیجۀ این شرایط، در نهایت، بدین صورت درآمده که روشنفکر فقط میتواند مفسر فرهنگی باشد و نه قانونگذار فرهنگی.