شمسعلی بازی با روسیه رو تو راند یازدهم پیروز شد. بازی نفس گیری بود. رسانه ها برای اون بازی حسابی بیننده جذب کرده بودند. هرچیزی میگفتند. شمسعلی بازی رو برده بود ولی دیگه نایی نداشت. بازی با آمریکا دوازده راند فقط مشت خورد. هیچ کاری نمیتونست بکنه.بعد از بازی با آمریکا، مربی تیم ملی آمریکا اومد و شمسعلی رو بغل کرده بود و در بغلش گریه میکرد. شمسعلی حس میکرد اون مربی غربی،هموطن اوست. شمسعلی یک دقیقه تمام در بغل مربی اشک میریخت. مربی آمریکایی سر او رو در بغل گرفت و یه جمله به انگلیسی به او گفت ولی شمسعلی زبان انگلیسی بلد نبود. بوکسور آمریکایی دست شمسعلی رو بالا برد.تمام ورزشگاه اون ها رو تشویق میکردند. لحظات پر التهابی بودند. برای شمسعلی دیدن چنین منطره ای باور نکردنی بود. اینکه جمعیتی بیگانه و ورزشکارانی بیگانه و مربی کشور رقیب این چنین اون رو مورد لطف قرار بدن.
دو ماه بعد از مسابقات جهانی،مسابقات ملی بود. اون سال تقویم طوری چیده شده بود که شش ماه بعد از مسابقات جهانی المپیک بود.فدراسیون اعلام کرده بود که اون سال قهرمان مسابقات ملی برای المپیک انتخاب میشه.شمسعلی قصد نداشت شرکت کنه. اون سال مربی تیم ملی آمریکا برای او نامه زده بود که در المپیک منتظرش هستند. شمسعلی دوست داشت هرطور شده بره به المپیک و یبار دیگه اون مربی رو ببینه. شمسعلی فشار زیادی روش بود. تمام زندگیش نابود شده بود. شمسعلی عشقش رو از دست داده بود.اطرافیان شمسعلی میگفتند شب ها تا دیر وقت گریه میکنه.
هرطوری بود شمسعلی برای مسابقات ملی آماده شد.مربی همیشگی شمسعلی این بارهم همراهش بود. شمسعلی به مربیش گفته بود که میخواد برای المپیک بجنگه. مربیش به او گفت حتما موفق میشی ولی سال های بعد تو یه مصاحبه ای اعلام کرد که مطمئن بود شمسعلی به بازی نهایی نمیرسه.
شمسعلی مثل همیشه چابک بود. رقبا رو با اقتدار یکی پس از دیگری شکست میداد. از بیشتر باشگاه های خوب بوکس کشور اومده بودند برای بازی های نهایی. بازی شمسعلی همیشه یه فرق عمده با بازیدیگر بوکسور ها داشت. بازی های شمسعلی بیشتر از اینکه مردم اومده باشن برای تماشا،خود بوکسورها و مربی ها میومدن.مشت های دست چپ شمسعلی عالی بود. فقط کافی بود بتونه دست چپش رو به صورت حریف برسونه؛ کار تموم بود.هشت بازی رو با مشت چپ ناک اوت کرده بود. بازی نهایی رو در ثانیه سی ام راند دوم تموم کرد. کسی باورش نمیشد.فینال مسابقات ملی در ثانیه سی ام راند دوم به اتمام رسیده باشه. اونقدر مشت چپی که شمسعلی زده بود محکم بود که حریف وقتی افتاد روی زمین نای بلند شدن نداشت. همه مربی های ناظر اومده بودند جلو تا ببینید چه اتفاقی افتاده. آیا تقلبی رخ داده یا نه. اون روز چندی از مربی های خارجی هم اومده بودند و اون ها هم از تعجب دهانشون باز مونده بود. سه بار فیلم ناک اوت شدن رو داورا تماشا کردند. هیچ خطایی در کار نبود. یه ضربه با دست چپ،یه جای خالی،ضربه بعدی با دست راست و ضربه پایانی با دست چپ، شمسعلی با سرعت زیادی تغییر زاویه داده بود، درست کنار حریف رفته بود،دست چپش رو از پایین با سرعت بسیار زیاد و قدرت بالایی به سمت چونه حریف برد، با اینکه حرف گارد بسته داشت ولی وقتی مشت دست چپ شمسعلی به گارد حریف برخورد میکنه حریف پخش زمین میشه و دیگه بلند نشد،حداقل تا سی ثانیه.
شمسعلی قهرمان شده بود. با اقتدار تمام.