بعد از پایان مراسم اهدای جام،شمسعلی منتظر بود که بیان و به او حضور در المپیک رو تبریک بگن ولی خبری نبود. یه هفته بعد اعلام شد شمسعلی اعزام نمیشه،دلیلی هم اعلام نکردند. شمسعلی برای بار دوم تو زندگیش فرونشست. حالا بنظر میومد همه غم های قدیمی و جدید،همه شکست ها بیرون زده باشن. شمسعلی بیرون نیومد از خونه اش.دیگر شمسعلی ای درکار نبود.شمسعلی برای همیشه تمام شده بود.
شمسعلی از تهران به رشت رفت. تو یه روستایی زندگی میکرد. هیچکس اون رو نمیشناخت.کمی بعد خبر رسید که مریض شده. شمسعلی سن زیادی نداشت ولی شکسته شده بود.
به شصت که رسید به اراک برگشت.یه خونه سی متری اجاره کرده بود و اونجا زندگی میکرد. یه پیرمرد شده بود.شمسعلی شده بود یه پیر خمیده و کچل و با ابروهای شکسته،بینی بسیار بزرگ و استخوان فرو رفته در بالای چشمش،چشمهای خیلی گود بودن. بدنی نحیف لاغر داشت. کسی اون رو به یاد نمیاورد.
تو یکی از اون سال ها یک اتفاقی افتاد که باعث شد دوباره سر زبون ها بیافته برای چند روز. اون سال ایران میزبان مسابقات شده بود. تیم آمریکا که اومده بود برای مسابقات،مربی آمریکا خبر شمسعلی رو گرفته بود. شمسعلی رو به تهران آورده بودند و دیداری با مربی آمریکا داشت. مربی آمریکا وقتی برگشته بود یه مصاحبه کرد که میگفت شش ساعت مداوم با شمسعلی حرف زده بود. از بدن ناتوان اون میگفت. مربی آمریکا تعریف میکرد بهترین مشت زن چپ دست دنیا حالا مچ دست چپش اندازه مچ یک بچه سه ساله شده بود.
شمسعلی چندسال بعد مرد.وقتی مرد کسی اون رو نمیشناخت.مرگ غم انگیزی داشت. یک هفته تو سردخونه بود. بطور اتفاقی یک نفر اون رو شناخت،بعدش خبر ها پیچید که شمسعلی،قهرمان مسابقات ملی درگذشت.
زندگی بعضی آدم ها واقعا غم انگیز هست. وقتی خبرنگاران به خونه شمسعلی رفته بودند تعریف میکردند تو خونه شمسعلی نه یخچالی بود نه تلویزیونی.یه تشک کهنه بهمراه بالش و پتو در یک گوشه اتاق بود و در کنار بالش، سه کتاب بود و دو عکس. یک عکس متعلق به همسر شمسعلی بود.عکسی که مشخص بود دفعات زیادی خیس شده. خبرنگارها گفتند که شمسعلی هرشب با این عکس اشک میریخته.حالا اینکه چطور متوجه شدند رو کسی نمیدونه و برای کسی اهمیتی نداره. عکس دوم هم مربوط به عکس سونوگرافی بود که احتمال داده میشه مال بچه نداشته شمسعلی باشه.چیزی که شاید تعجب برانگیز بود سه کتاب بود. یک کتاب خطی بود به زبان انگلیسی که نوشته مربی آمریکایی بود که زندگینامه شمسعلی بود. کتاب دوم و سوم اما فارسی بود.اشعار خیام و برباد رفته!