شب سرد هجدهم دی ماه بود. سوز و سرما از درز پنجره وارد اتاق میشد. روی صندلی چوبی نشسته بودم. دست هایم روی دسته صندلی رها بودن. کف پاهایم کاملا روی سطح زمین بودن. انگشتهای پایم داغ شده بودند . التماس تکان دادن پا را داشتند تا جایشان عوض شود ولی اعتنایی نمیکردم. روبرویم میز کار و صندلی کارم بود. روی میز کار شلوغ بود اما روی همه برگه ها و مداد ها یک کتاب خودنمایی میکرد.
ذهنم دائم مرا به سمت مکالمه ای که ظهر امروز با نگار داشتم هدایت میکرد. جملات رو بررسی میکرد و سعی داشت مسیری پیدا کند که انتهایش متفاوت باشد و من سعی میکردم همینجا باشم و به چیزی دیگر فکر نکنم ولی ذهن من پشتکار زیادی دارد و به راحتی تسلیم نمیشود.
فکر میکنم زمان زیادی گشذته بود چرا که هوا سرد تر شده بود و هشیاری من کم شده بود.تسلیم ذهنم شدم و اجازه دادم هر کاری که میخواهد را انجام دهد. بدنم را در اختیارش قرار دادم و خودم از آنجا رفتم. نمیدانم چه کرد یا اصلا کاری کرد یا نه. شاید هم دوست داشتم کاری را انجام دهد که شهامتش را هیچوقت نداشتم. مثلا بدنم را میبرد سمت پنجره و از آن میپرید پایین.
