صدای کلید اومد.برخورد کلید با قفل چند بار اتفاق افتاد. بنظر بی دقت میومد شاید هم مضطرب یا شاید هردو باهم. در باز شد،صابر بود. سراسیمه با چشم هایی باز و صورتی زرد رنگ. موهای ژولیده اش خیس بود. بلند صدا میزد سمر،سمر کجایی؟ سمر از روی بالکن بود،داشت به گل ها آب میداد. سمر از سر و صدایی که صابر درست کرده بود ترسید. صابر وقتی سمر رو دید گفت بالاخره فهمیدند، فهمیدند. من باید برم سمر. سمر من باید برم. سمر من چه خاکی تو سرم بریزم.سمر کمکم کن. سمر بیچاره از دنیا بیخبر بود. گفت چیشد؟ چی رو گرفتند؟ صابر گفت سوال نپرس.بیا باهم بریم. سمر گفت کجا بریم؟ صابر گفت فقط بریم. سمر گفت کی بریم،نمیشه که یهویی بریم. صابر گفت نیم ساعت دیگه میریزند و من رو میبرند . سمر فهمید قضیه جدیه. رفت تو اتاق خواب؛کشوی لباس هاشو باز کرد و نگاه میکرد بهشون. نمیدونست باید چیکار کنه.سمر دختر صاف و ساده ای بود. سمر زن مهربونی بود. سمر خیلی زیبارو بود.سمر همون زن صبوری بود که هر مردی آرزوی داشتنش رو داره. سمر به صابر نگاه کرد و گفت واقعا باید بریم؟ صابر اینبار داد بلندی زد و گفت بدو سمر دیر شد. سمر به لرزش افتاد. صابر یه کیف بزرگ آورد و داد دست سمر گفت هرچی میخوای بریز توش. خواهش میکنم سریعتر عزیزم. سمر هر لباسی که جا میشد رو ریخت تو کیف.بعد زیب رو بست. صابر خیلی حرف میزد. استرس زیادی وارد کرده بود. سمر تاب این همه رو نداشت. مشوش شده بود. پالتوش رو پوشید؛یه شال انداخت سرش و کتونی شو پوشید و در بستند. صابر با تمام سرعت پله های آپارتمان رو طی میکرد و داد میزد بدو سمر سریعتر. سمر جون من تندتر. سمر پله ها رو با سرعت زیادی پایین میرفت. صابر ماشین رو روشن کرد. راه افتادند. سمر سوار شد. صابر خیلی تند میرفت.سمر خواهش کرد آرومتر بره ولی صابر گوشش بدهکار نبود.گوشی صابر زنگ خورد،صابر خیلی بلند و تند صحبت میکرد. داد میزد که یه ربع دیگه میرسند.میگفت صبر کنید الان میرسیم. سمر ترسیده بود.به خروجی شهر که رسیدند خیلی شلوغ بود. کلی ماشین جلوی خروجی شهر بود. پلیس تک تک ماشین ها رو بررسی میکرد. صابر ماشین رو خاموش کرد. دستاش رو گذاشت رو صورت سمر. به سمر گفت تو چشمهای من نگاه کن. سرشو آورد نزدیک تر و به سمر گفت: عزیزم،میدونی که خیلی دوست دارم؛میدونی که عاشقتم. میدونی که اگه نباشی دنیا برای من معنی نداره. اگه من رو ببینند کارم تمومه. سمت راستت رو نگاه کن. با تمام سرعت باید دو بگیریم. اگه به اون کانال که میبینی برسیم، دیگه راحت میشیم. سمر با بغض خاصی گفت صابر چیکار کردی.صابر چیکار کردی. صابر گفت عزیزم هرچی شد خواهش میکنم ایست نکن. فقط برو.
صابر تلفنش رو برداشت.به یکی زنگ زد. گفت من و سمر میایم پیش کانال. پشتیبانی رو بفرست.
صابر کیف رو گرفت دستش. آروم از سمت راست ماشین پیاده شدند جفتشون. سرشون رو پائین گرفتند که پلیس ها اون ها رو نبینند. رسیدند به خاکی.
صابر گفت پونصد متر با کانال فاصله داریم. کانال درست روبروشون بود. صابر دستش رو بلند کرد و کنار کانال چند تا مرد با لباس های سبز رنگ دیده میشدند. دستشون یه سری اسلحه های مشکی رنگ بزرگ بود. یکیشون ماسک سیاهرنگی داشت. یکی از اون چند نفر دستش رو بلند کرد. بنظر سر دسته شون میومد. صابر باز به صورت سمر نگاه کرد. گفت سمر تو عزیز ترینی برای من. سمر تو زندگی منی.سمر،ازت ممنونم بابت همه چیزهایی که بهم دادی.
به سمر گفت بند کفشهات بسته هست؟ سمر نگاهی انداخت و گفت خوبه. صابر گفت باید این فاصله رو با تمام وجود دو بگیریم. اگه یه لحظه زمین بخوریم کارمون تمومه.صدای ماشین های نظامی از پشت سرشون میومد.بنظر یه گروه سرباز فرستاده بودند برای محافظت بیشتر از خروجی شهر.
