صابر گفت به سه شماره دو میگیریم.یک دو و سه. شروع کردند به دویدن.زمین خاکی و نرم بود.پرتوهای آفتاب که به سنگ میخورد چشم ها رو اذیت میکرد.همین لحظه صدای تیر اومد. صابر به پشت سرش نگاه کرد و متوجه شد که سرباز ها اون ها رو دیدند. صابر فریاد زد تند تر سمر.تند تر سمر.
دوست های صابر هم کمی جلوتر اومدند و شروع کردند به تیر اندازی. سر و صدای وحشتناکی بلند شده بود. صابر زمین خورد. سمر ایستاد و سریع صابر رو بلند کرد. مجدد دو گرفتند. تقریبا رسیده بودند.صدای تیرهای خیلی زیاد بود. تیرها کنار پاهای اونها فرود میومد. دو تا از دوست های صابر افتادند روی زمین. صابر به عقبش نگاه کرد و متوجه تعداد زیاد سرباز ها شد. خیلی نزدیک کانال شدند. دوست های صابر اومدند دست سمر و صابر رو گرفتند و رفتند سمت کانال.تیر ها یکی پس از دیگری میومد. اون دو نفری که دست صابر و سمر رو داشنند تیر خوردند. افتادند رو زمین. اون دوست صابر که اون سمت کانال ایستاده بود هم تیر خورد.دیگه کسی نبود اون ها رو از کانال رد کنه.
صابر و سمر و سه تا از دوست های صابر رسیدند به کانال. به سمت هم تیراندازی میکردند. صابر داشت فکر میکرد بهترین کار چیه که متوجه لکه خون روی کتونی سمر شد.همین حین یکی دیگه از دوست های صابر افتاد روی زمین. سرباز ها هر لحظه نزدیک تر میشدند. صابر به سمر گفت سمر حالت خوبه؟ سمر گفت خوبم ولی خیلی تشنه ام هست صابر، الان چیکار کینم صابر؟ صابر به سمر گفت : تیر خوردی سمر؟ سمر گفت نه. صابر به پشت سمر نگاه کرد و چندین جای گلوله دید. همین حین دو دوست دیگه صابر هم افتادند روی زمین. از اون سمت یکی از سرباز ها بلند داد زد تیر نزنید. صابر افتاد روی زانوهاش و اشک میریخت. سمر متوجه شد که کارش تمومه.
پاهای سمر شل شد.تعادلشو از دست داد و رها شد.صابر سمر رو تو بغلش گرفت. سربازها اون ها رو دوره کرده بودند.کلی سرباز دورشون بود. چندتا از سرباز ها شروع کردند به کشیدن دوست های صابر به طرف دیگه تا شناسایی کنند اون ها ر.
سمر تو بغل صابر بود. صابر از سمر خواهش میکرد چشماش رو باز نگه داره. صابر صداش گرفته بود. لب های سمر خشک و ترک خورده بودند.صورتش خاکی شده بود. دستهاش جون نداشتند. سمر به صابر خیلی آروم میگفت داد نزن صابر سرم درد میکنه. سمر شاید هوشیاری درست حسابی نداشت.شاید نمیدونست واقعا داره میمیره. صابر محکم سمر رو تو بغل خودش گرفت و میگفت سمر تورو خدا نرو. سمر نرو. سمر تو همه دنیای منی. صابر برای آخرین بار به چشمهای سمر نگاه کرد و تاریک شدن چشمهاش رو دید. قبل از اینکه آخرین کلمات رو ادا کنه، یکی از سربازها با پوتین خودش ضربه محکمی به گردن صابر زد و صابر پرت شد روی خاک. سمر هم روی زمین بود حالا.صورت هاشون روبروی هم بود. لب های ترک خورده و خاکی سمر روی خاک بود. دست های صابر رو بستند و یک پلاسیتک مشکی روی سرش انداختند و اون رو بردند.
یکی از سرباز ها چند لگد به بدن بی جان سمر زد تا مطمئن بشه هنوز زنده هست یا نه. حالا صورت سمر رو به آسمون بود. گردنبند سمر معلوم شد. سرباز دور و برش رو نگاه انداخت و اون رو از گردن سمر کشید. یه گردنبند طلا بود. پلاک هم داشت. روی پلاک یه جمله عربی نوشته بود:
