رها دختری 6 ساله بود.اغلب در اتاقش مینشست و به پنجره خیره میشد.درختی تنومند که در فصل بهار دورنش کلی پرنده هست. رها همه اونها رو گنجشک میپنداشت. چند تایی ک بزرگتر بودند و صدایی نه چندان لذت بخش داشتند را کلاغ میپنداشت. البته که نمیتوانست هیچکدام را ببیند.نه کلاغها را نه گنجشکها را.
اگر وارد اتاقش میشدید شاید اولین چیزی که خودنمایی میکرد قفسه کتابش بود. آیا واقعا آنهمه کتاب خوانده بود؟ نمیدانم. هیچوقت نمیشود فهمید. یه سری چیزا هستند نباید کنکاوی پیرامونشان کرد چون برای کشف شدن نیستند . مثل شخصی که میرود جایی قایم میشود .گاهی میرود تا پیداش کنند گاهی هم میرود تا کسی پیدایش نکنند.اینطوری برای همه بهتر است.کلی کتاب داستان در قفسه بود.هیچکدام قطور نبودند البته ولی خیلی بود.من در نگاه اول عروسکی ندیدم.شاید هم عروسکی در کار نبود.
