جا خوردم، انتظار نداشتم اسم من براش مهم باشه، قبل اینکه پاسخی بدم ازم پرسید که کارم تموم شد؟ باز هم اجازه نداد پاسخ بدم و گفت اگه کاری نداری میتونی کنار بشینی. میخواستم بگم خیلی ممنون که دیدم بلند شد و صندلی روبروشو بیرون آورد و بهم تعارف کرد بشینم.من لال شده بودم انگار. وقتی جلوش نشستم محو تماشای صورتش شدم، اون خط هایی که روی صورتش داشت. اون حالت چونه اش و از همه مهمتر گیرایی چشم هاش. فکر نکنم تا آخر عمر فراموشش کنم. ازم پرسید چند سال دارم و بغیر از کار در اینجا کار دیگه ای هم میکنم یا نه؟ بهش گفتم مگه میتونم کار دیگه ای هم انجام بدم، مگه یکی مثل من میتونه کار دیگه ای هم بکنه؟ سوال بعدیش این بود که برای آینده برنامت چیه؟ بهش گفتم آینده برای آدمایی مثل من نیست.این رو که گفتم آخرین جرعه آمریکانو رو سر کشید؛ نمیدونم چرا ولی از قهوه خوردنش هم خوشم اومد. بعد یه اخم کرد. وسایلشو جمع کرد. بلند شد و کتش رو پوشید. ده دلار بهم داد و یه کارت هم روی میز گذاشت و بهم نگاه کرد و گفت هروقت آینده داشتی بهم زنگ بزن. بعد من همونطور نگاهش میکردم، حتی از جام بلند هم نشدم که بعدش پسر رئیس بابت بلند نشدنم بهم خرده گرفت. مرد رفت از باریستا تشکر کرد؛ یه دیالوگ خیلی کوتاه باهم داشتند که نفهمیدم چی بود،پالتوی بلندش رو پوشید و کلاهش رو گذاشت و رفت پیش پسر رئیس پول رو پرداخت کرد و چتر رو برداشت و رفت. هر چی جلوتر میرفت تاریک تر میشد و اون استایل مشکی که داشت برای من همچنان جذاب بود. سریع بلند شدم رفتم روی بالکن، از توی خیابون تماشا میکردمش. برف میبارید؛ هواخیلی سرد بود و مرد با وقار خاصی راه میرفت. چند لحظه همونجا خشکم زده بود.پسر رئیس صدام زد که بیا داریم جمع میکنیم. تو راه برگشت به این فکر میکردم چقدر رفتار بدی داشتم و چرا انقدر بی ادبانه برخورد کردم. خاک تو سرت جورج. یبار هم یکی تو رو تحویل گرفت کاری کردی پشیمون بشه. وقتی مهیای ترک کافه شدم چشمم به کارتی که روی میز بود افتاد. یه کارت که فقط یه شماره تلفن روش نوشته بود و زیر شماره تلفن نوشته بود جاش کارسون. آخه کی اسمش جاش کارسون هست؟ حتما اسم فیکی هست. ولی گفتم شاید دلیلی داشت که این رو گذاشت. کارتش خیلی جذاب بود. گذاشتم تو جیب کاپشنم و رفتم.
ادامه دارد