اسم من جورج هست. قبل از هرچیز از بنیاد تشکر میکنم که امروز من رو دعوت کرد تا خدمت شما دانشجوهای عزیز باشم.راستش نمیدونم چرا من رو دعوت کردند،چون من فرد آکادمیک نیستم و دانشگاه هم تا حالا نرفتم حتی. بخوام باهاتون روراست باشم من کلاس یازدهم از مدرسه اخراج شدم،البته نه برای عملکرد ضعیف تحصیلی،بخاطر نداشتن لباس مناسب!
بهم گفتند داستان خودم رو براتون بگم و اینکه چیشد الان جورج هستم!
بعد از اینکه از مدرسه اخراج شدم، یه مدت ول میچرخیدم و با بچه ها میرفتیم دور میزدیم. شب ها میرفتیم کنار دریاچه و تا صبح میگفتیم و میخوردیم و میخندیدیم. صبح معمولا قبل از طلوع آفتاب میومدم خونه و تا ظهر خواب بودم. روز ها هم کارهای مختلفی میکردم. گاهی با بچه ها میرفتیم فوتبال بازی میکردیم. یه وقتایی هم میرفتیم خونه روبرت. پدر روبرت یه تلویزیون صفحه تخت خریده بود. تماشای فیلم های سینمایی تو اون تلویزیون حس خیلی خوبی داشت. یادمه فیلم آرواره های اسپیلبرگ رو بالای بیست بار دیده بودیم یا مثلا هروقت برنامه خوبی پخش نمیشد،فیلم های کلینت ایستوود رو تماشا میکردیم. بعد از دیدنشون هم هرکس یه تفنگ اسباب بازی برمیداشت و کلاه پدرش رو میگرفت میذاشت سرش و دیالوگ های کلینت ایستوود رو تکرار میکرد. بعد با یه خلال گوشه دهن بازی میکرد.کلاه رو میداد بالا، یه چشم رو میبست، نگاهی از سر افسوس مینداخت و با یه حرکت سریع تفنگ رو میگرفت دستش ومیچرخوند و در آخر صدای شلیک در میاورد و کلی کیف میکرد. من هم انجامش میدادم. البته من بیشتر عاشق فیلم های درام بودم.خب از نگاه آقای مدیرتون فهمیدم که به حاشیه رفتم.برگردیم سر داستان اصلی.
یکی دوسال که گدشت، تصمیم گرفتم برم یجایی کار بکنم. ولی کار زیادی از دستم بر نمیومد. از اونجایی که عاشق کتاب بودم، به چند کتابخونه سر زدم ولی بهم گفتند فرد مناسبی براشون نیستم. نانوایی نمیتونستم برم چون خیلی گرم بود.اهل کار تو فست فود هم نبودم،چون نمیتونستم با دو دستم سه سینی غذا بلند کنم! تو کارهای فنی هم خوب نبودم. البته آخرش دیدم خب ظاهرا بهترین کار ها همون کارتو رستوران ها و بارها و کافه ها هست.
تو بار من رو راه نمیدادند، میگفتند سنت کمه و وزارت کار جریمه میکنه. رستوران هم کار من نبود. نتیجه این شد به کافی شاپ ها سر زدم.چیزی درمورد قهوه و اینا نمیدونستم.حتی نمیدونستم قهوه ها با هم چه فرقی داره. پدرم بهم میگفت برای اینکه پول بیشتری از ما بگیرند اسم های عجیب و غریب میزارن روی غذا ها و نوشیدنی ها؛ خب منم باور کرده بودم.
یه کافی شاپ در نهایت من رو قبول کرد. البته کافی شاپ شلوغی بود،مرکز شهر نبود ولی منطقه درست حسابی بود و آدم های شیک و تحصیل کرده زیاد میومدن. بنظرتون چرا من رو قبول کردند؟ خب مشخصه،تا حقوق کمتری بهم بدن. بهم گفتند روزی ده دلار بهم میدن و باید صبح ساعت هشت تا هشت شب کار بکنم. بعد از هشت شب هر یک ساعت اضافه هم بهم دو دلار میدن.نهار و صبحونه و شام هم میتونم از منوی کافی شاپ انتخاب کنم. برای من سخت بود ولی جذاب هم بود.
یه هفته که کار کردم فهمیدم،احمق ترین آدم کافی شاپ منم و این حس خوبی نداشت. هر روز کلی دختر و پسر دانشجو میومدن تو کافی شاپ و البته من تو آشپزخونه بودم و ظرف میشستم فقط.
دو ماه گذشت، یکی از کارکنان که مسئول دادن منو به مشتری و گرفتن سفارش بود، استعفا داده بود. یکی از مزایای کار تو کافی شاپ این بود رئیس کافی شاپ با کسی قرارداد امضا نمیکرد. البته که ممکن بود هر لحظه یکی رو اخراج کنه ولی همه میگفتند آدم منصف و خوبیه و من هم تو این مدت چیز بدی ازش ندیده بودم. این شصت روزی که گذشت من فقط کار میکردم، نه تفریحی داشتم و نه کتابی میخوندم و نه خبری از دوستام و شب نشینی ها و فیلم های خونه روبرت بود. دوستام من رو رها کردند و دیگه زیاد تحویلم نمیگرفتند شاید هم من تحویل نمیگرفتمشون. از رئیس خواستم که من بشم مسئول دادن منو و گرفتن سفارش؛ یکم فکر کرد. گفت کارش سخت تره و حقوقش هم فرقی نمیکنه. مطمئنی میخوای بری جلوی مردم؟ یکم از حرفش ناراحت شدم ولی گفتم بله مشکلی ندارم. بهم شرایط کار رو توضیح داد، بعدش بهم آدرس یک خیاطی رو داد و گفت برم اونجا و لباس فرم رو بگیرم.بهم گفت باید موهام چه شکلی باشه، چطور حرف بزنم و چطوری راه برم و هر چی مشتری گفت باید احترام بزارم . درمورد انواع غذاها ونوشیدنی هایی که سرو میشه اطلاعات کسب کنم.بهم گفت یه هفته کار کن بعدش تصمیم نهاییم رو بهت میگم.
ادامه داره... .
