یه هفته گذشت، از کارم راضی بود. بهم گفت این کار برای تو هست و ساعت کاری جدید رو بهم داد با همون حقوق.ازش درخواست حقوق بیشتر کردم ولی قبول نکرد.
بعد از چند روزی که کار کردم فهمیدم چقدر آدم بی سوادی هستم، دلم میخواست مدرسه برم یا برم دانشگاه. وقتی این همه آدم های تحصیل کرده رو میدیدم دوست داشتم من هم برم دانشگاه. تصمیم گرفتم کتاب خوندن رو شروع کنم. اینطوری اگه یه آدم تنها میومد تو کافه و دستش کتاب بود شاید میتونستم دو جمله درمورد کتابی که دستش هست باهاش حرف بزنم.یه شب رفتم کتابخونه مرکز شهر. پنجاه دلار همراهم بود.کتاب ها رو نگاه میکردم. من تا اون روز فکر میکردم کتاب خیلی ارزون هست، برای همین آدم ها کتاب نمیخونند.وارد کتابخونه شدم، یک کتابی با جلد خیلی قشنگ دیدم پرسیدم قیمت این کتاب چقدره؟ فروشنده یه خانم میانسال بود و بهم گفت دویست دلار. من بهت زده بودم. گفتم دویست دلار؟ گفت بله دویست دلار. باورم نمیشد. من که از قسمت پایین شهر اومده بودم به مرکزشهر و اون هم یه قسمت با کلاس شهر، برام یکم عجیب بود. از فروشنده پرسیدم واقعا کسی این کتاب رو میخره؟ با یه نگاه کنایه آمیز بهم گفت آره کتاب تیراژ بالایی هست. من که نمیدونستم تیراژ چی هست، گفتم آها. گشتم لابلای کتاب ها، یک کتاب با جلد معمولی پیدا کردم، گفت چهل و پنج دلار. گذاشتم زمین. یکم دیگه گشتم. یک کتاب با جلد معمولی تر پیدا کردم.اسم کتاب کوری بود. کتاب کوچیکی بود. فروشنده گفت سی دلار.دیگه گفتم بالاخره باید بخرم یک کتاب رو دیگه. خریدمش.دو روزه کتاب رو تموم کردم.برام خیلی لذت بخش خوندن کتاب.اونجا داستان کتابخونی من شروع شد. ریئس وقتی دید کتاب دستم بود، بهم گفت میتونم از کتابخونه کافی شاپ استفاده کنم. من با تعجب گفتم مگه اینجا کتابخونه داره؟ بهم گفت بعضی از آدم هایی کتاب هایی که خوندند رو میارن اینجا میزارن تا بقیه هم استفاده کنند. از اون به بعد کارم شده بود کتاب خوندن.صبح ها که خلوت تر بود مینشستم و کتاب میخوندم.شب ها هم تا ساعت یک بامداد تو کافی شاپ بودم. معمولا بعد ساعت یازده فقط یه سری آدم تنها میومدن، یه غذا سفارش میدادند و معمولا یه لیوان بزرگ آب درخواست میکردند. بعضی از اون ها حتی میگفتند براشون آب پرتقال هم بیارم. من تو عمرم چنین چیزهایی ندیده بودم و برام عجیب بود.بعد ازخوردن غذا یه سری کاغذ رو از توی کیفشون در میاوردند و با خودکار یه سری چیز مینوشتند بعدش هم کتاب میخوندن یکم و بعد میرفتند. خیلی هم خوش رفتار بودند. البته از چهره شون مشخص بود آدم های خسته و پرتلاشی هستند . معمولا انعام خوبی هم میدادند. آدم های کم دردسری بودند و این اجازه میداد من راحت کتاب بخونم. گهگاهی بعضیاشون بهم میگفتند اسمم چیه و چی میخونم و اینا. و این اولین بار تو زندگیم بود کسی من رو آقا خطاب میکرد یا با احترام ناشی از کار خوبم خطاب میکرد. البته منظورم بین آدم های غریبه هست.
غروب ها کافه خیلی شلوغ میشد.دسته های چندتایی دانشجوها میومدن و خیلی سر و صدا میکردند و خیلی هم کثیف بودند. معمولا هم فقط ایراد میگرفتند. درمورد تک تک اسم های منو هم میپرسیدن. بعضیاشون هم کنایه مینداختند به طرز لباس های من یا طرز حرف زدن و لهجه ام. آدم های تحصیل کرده سریع متوجه میشدند من یه آدم از پایین شهر هستم.
