آرام بود. وقتی کنارش مینشستم حس میکردم از تمام دنیا جدا شده ام.وقتی شروع به صحبت میکرد، در کلامش محو میشدم. با خود میگفتم من عاشقش هستم.
وقتی هنوز آنقدر پرنشاط بودم که میتوانستم مسافتی طولانی را با اشتیاق رکاب بزنم و آنقدر جسور بودم که خستگی جسمانی بر من پیروز نشود، با دوچرخه فاصله شش کیلومتری تا خانه اش را رکاب میزدم و به دور از حرف و گمان مردمی که تماشا میکردندم با شعف منتظر بودم لحظه ای کنارش باشم.
یادم هست تابستون بود، هنوز غروب نشده بود و هوا همچنان خیلی گرم بود.مسیر خلوت بود و حتی سگ های کنار زمین های زراعی هم جلو نمی آمدند و زیر سایه نگاهم میکردند.مسیر شش کیلومتری از سه روستا میگذشت تا به مقصد برسم. آن روز آنقدر فشار بهم وارد شده بود که هنوز در خاطرم هست. وقتی رسیدم نمیتوانستم پاهایم رو تکان بدهم.نمیتوانستم از دوچرخه پایین بیایم. خاطرم هست که پاهایم قفل کرده بودند و درد عجیبی در ماهیچه هایم حس میکردم. وقتی در را باز کرد و من را دید، سریعا کولر را روشن کرد. رو کرد بهم و اولین جمله ای که گفت این بود:
خب زنگ میزدی من میومدم دنبالت پسرم
وارد خانه که شدم من را فرستاد دوش آب سرد بگیرم. وقتی نشستم کنارش، به مادربزرگم گفت که میوه بیاورد.گیلاس های درشت،زردآلوهای رسیده و چند نوع هلو. مزه آن گیلاس های درشت و آبدار و گوشتی زیر زبانم هست.
آخرین خاطراتی که با او دارم همه اش افسوس و پشیمانی است. بک سری اشتباهاتی که برای حرف دیگرانی که غریبه نبودند، مجبور به انجام بودم.آخرین خاطره ای که از هشیاری کاملش دارم اصلا خوب نبود. عصبانی اش کرده بودم و به شدت ناراحت شده بود. هربار که به خاطرم می آید سرشار از خشم میشوم.
تعداد خاطرات شیرین من با او بسیار زیاد است. تا دلتان بخواهد باهم تفریح کردیم.سن کمی داشتم و متوجه ارزش کارهایش نمیشدم ولی او عاشقانه و خالصانه به من عشق میورزید؛ چیزی که فهمیدم نباید از کسی انتظار داشت حتی پدرت!
روزی که از دنیا رفت یادم نمیرود.تلخ و سرد و غیرقابل باور.
بعنوان یک آدم سنگدل و مغرور، خیلی از رفتنش ناراحت شده بودم و هنوز هم پس از گذشت چندسال همچنان آن غم بزرگتر از من است.
هر زمان که حس میکنم بیش از حد به خودم مینازم، دو چیز را برای خودم یاآور میشوم. یک،وقت هایی که مریض میشوم و دو،از دست دادن او.وقتی خودم را اینچنین شکننده و ضعیف در سوگ او میبینم، معنی احساس رو بهتر درک میکنم.
میدانی؛ همه ما وقتی در سوگ کسی مینشینیم چند حالت دارد.گاهی به دلیل اعتیاد به حضور آن شخص هست و حال احساس تنهایی میکنیم. گاهی از اینکه منبعی را از دست دادیم غمگین میشویم.گاهی به دلیل شدت و حالت مرگ هست.گاهی به دلیل فهمیدن اینکه مرگ از رگ گردن به ما نزدیک تر است میترسیم.گاهی به دلیل اینکه فرد مورد نظر بخشی از زندگی روزمره ما بود و نفعی که برایمان داشت غمگین میشویم. به ندرت پیش می آید کسی در زندگی باشد که ما برای خود شخص او احساس داشته باشیم، برای خود او؛ معمولا به این حالت عشق میگویند. راستش را بگویم من از این عشق سر در نمی آورم و نمیفهمم آخر به حرف سعدی اتکا کنم یا شریعتی؟ به نقد شکسپیر احترام بگذارم یا عشق خسرو؟ حرف عرفان را بپذیرم یا بازی هورمون ها! هرچه که هست او برای من مرد بزرگی بود که از لحظه لحظه حضورش لذت بردم. به خاطر ندارم از بودن کنار او پشیمان بوده باشم ، نه هرگز.
طبق گفته آشنایان تقریبا بیشتر آخر هفته ها کنار او بودم و در تابستون هم سه الی چهار روز در هفته کنارش بودم. وقتی او رفت ضربه بدی خوردم،افسرده نشدم ولی ضربه بدی خوردم.
