غم عجیبی در دلم نشسته است. آدمی نیستم به راحتی غمگین شوم. همیشه راهی برای خندیدن و لذت بردن پیدا میکنم. اما حالا، از این غم نمیتوانم خارج شوم.
دیشب ساعت سه بامداد بعد از یک صحبت سخت، آن هم در صفحه چت، بدجور برجکم درهم شکست. خودم را جمع و جور کردم. او هم متوجه شد. سعی کردم متقاعدش کنم که درست میشود.
صبح ساعت هفت، بعد از یک خواب شبانه چهار ساعته، سرحال و شاداب بیدار شدم. اگر حالم خوب باشد دنبال دلیلی برای بد شدن نمیگردم. با آنکه میدانستم قرار نیست این حال خوب تداوم داشته باشد، اما خودم را به آن راه زدم. بعد از صبحانه طبق معمول، دو گرفتم و مشغول مطالعه روزانه شدم. نزدیک ظهر طرح یک مسافرت را ریختم. ابتدا جذاب بنظر می آمد. طولی نکشید که همه هفت نفر مد نظرم، پاسخ منفی دادند. برایم عجیب بود. چرا باید پاسخ منفی بدهند، البته کمی بعد پذیرفتم، گرچه خیلی ناراحت شدم اما به عنوان کسی که همیشه میگوید نباید از دیگران انتظار داشت، این بار خودم مقصر بودم که انتظار داشتم. ظاهرا گاهی اوقات خیلی خودم را دست بالا میگیرم و برخوردن به چنین سد ها و موانعی آن هم از جنس عاطفی، لازم است. دردناک است اما لازم است.
فکر به دنیا و روابطی که داشتم و دوستان فعلی و خلاصه همه آدم های دور و نزدیک و آینده، مرا بیشتر در غم فرو برد. به جایگاهی که از دستش دادم و تنها خودم مقصر آن هستم و دلایل آن را هم میدانم.
غم سنگینی بر روی دلم نشسته است. میدانم که شاید چند ساعت دیگر دوباره لبخند بزنم اما این غم از بین نمیرود. همیشه آن گوشه باقی میماند و یک روز دیگر بیرون میزند، با قدرت بیشتر. روزی هم فرا خواهد رسید که دیگر تاب مقابله با آن را نخواهم داشت، البته هنوز آن روز نرسیده است. پس زندگی ادامه دارد و من هم تسلیم نمی شوم تا آن روز.
میدانید، دور و اطراف من هستند دوستان نزدیکی که میتوانم همین حالا برایشان تماس بگیرم و ساعت ها صحبت کنم اما نمیتوانم. احساس میکنم این نادرست است. شاید حتی نوشتن این ها هم نادرست است. الان غرق در خاطرات فیلم ها و کتاب ها و داستان ها هستم. نمیخواهم بیرون بیایم. میخواهم در همین خانه بمانم. در این پناهگاه امن خودم بمانم. وقتی که میفهمی چقدر راحت در معرض آسیب هستی و آن لبخند ها و خنده ها محو میشوند و سعی میکنی ماسکت را در بیاوری تا بقیه متوجه نشوند، عجیب غم انگیز است. البته سعی میکنم که واقعی باشم و وانمود نکنم. اما سکوت، سکوت میشود کرد. درونم را جست و جو میکنم، خودم را دوباره میسازم. دوباره بر میخیزم تا دوباره از اعماق وجودم بخندم و لبخند بزنم و دائما وراجی کنم. حالا اما، وقت گوشه نشستن است. وقت ناراحتی است. وقت این است گوشه ای بنشینم در خلوت خودم و در سکوت بمانم. فردا، بلند میشوم و ادامه میدهم. نیازی نیست به کسی چیزی بگویم. این غم میگذرد، زود هم میگذرد، عمرش به سختی به بیست و چهار ساعت برسد.