همه در حال فرارند، بی آنکه به زخمهایشان نگاهی بیندازند پی در پی قدمهایی بلند برمیدارند، در ذهن خود از واقعیت، از سکوت، از خودشان غولی بزرگ مجسم کردهاند که گویی میخواهد آنهارا ببلعد.. از واقعیت فرار میکنند به تصویر غولی زشت که در درون خود واقعیتهایی پنهان کردهاست؛ فلسفهی انشان چه پیچیده است ! رو به رو شدن با خود واقعیتها آسان تر از زخمی شدن در راه فرار از آنهاست و سکوت.. آنقدرها هم خونت را نمیریزد.. سکوتی که لب ها بسته شود و مغز حرف بزند، از دردهایش از رنجهایش، نه تنها آسیبی ندارد بلکه غم را آرام آرام یک به یک از کولهبار مغزت برمیدارد و کنار میگذارد، انسان فقط نمیداند چگونه از موهبت زمان استفادهای درست داشته باشد .. و همین اورا دردمند میکند.