ویرگول
ورودثبت نام
مهدیار
مهدیاربگویید کاتبان قلم بشکنند.
مهدیار
مهدیار
خواندن ۳ دقیقه·۲ سال پیش

از دل واقعیت(9 یا اخر)

مانند چهارشنبه های قبلی به مطب روانشناس میروم،چندان شلوغ نیست و پس از یک ساعتی وارد اتاق شدم؛چندان تمایلی به حرف زدن ندارم چون صحبت هایمان مانند قبل تماما تکراری است،هرچه زودتر از مطب خارج شدم و به سمت پارک نزدیک مطب رفتم تا به نوشتنم ادامه بدم.در پارک نیمکتی رو به روی مردی با پالتویی بلند و کلاه شاپو برسر که درحال خواندن کتاب بود دیدم و به سمتش رفتم،سرش را که بالا اورد از صورت پر از خط و خشش فهمیدم که همسایه جدیدمان است و همچنان برایم اشنا تر از تنها یک همسایه بود اما ترجیح دادم که به نوشتنم ادامه بدهم و توجهی به او نکنم:
دیگر به خانه رسیده بودم میدانستم که تا اکنون خانواده ام موضوع را فهمیده اند و منتظرند که برایشان توضیح بدهم و البته میدانستم که توضیحی ندارم جز انکه یک دختر زیبارا دوست دارم،در نقاشی هایش غرق میشوم،از شعر هایش لذت میبرم و بی صبرانه منتظرم کتابی را بخواند و برایم درموردش بگوید،من حتی ان لحظه که به سبب حرفی نسنجیده ام دلخور میشود و دیگر پاسخی نمیدهد را دوست دارم و میخواهم قلبم را به او بدهم-خود میدانم که کم است،کل وجودم برای او کم است-.

اگرچه میدانستم تاثیری ندارد نفس عمیقی کشیدم و وارد خانه شدم،حال من تنها بودم که باید برای دفاع از خود وارد دادگاهی بشوم که شاکی ام پدرم،قاضی مادرم و فکر میکنم خواهرم نقش وکیل داشته باشد؛راستش پدرم شاکی خونسردی نیست و اگرچه اهل دعوا نیست اما در مواقعی میتواند مانند بروسلی دیگران را راهی بیمارستان کند،مادرم نیز چندان قاضی خوبی نیست و یا حق با پدرم باشد یا حکم اعدام طرف مقابل را میدهد تا باز حق با پدرم باشد و اما خواهرم که فکر میکنم وکالتم را قبول کند اما برای تلافی کار های گذشته علیه من صحبت کند.تصمیم درست این بود که روزه سکوت بگیرم،چیزی که در ان استعداد زیادی داشتم.
وارد اتاق شدم پدرم که درحال خوردن چایی بود سری بالا اورد و من را نگاه کرد سپس دوباره مشغول چایی اش شد و مادرم هم که در نماز بود با گفتن الله اکبری که نشانه پوستتو میکنم بود به سجده رفت،برای شروع خوب بود و هنوز در مرحله تهدید بودم.بدون هیچ حرفی وضو گرفتم و به نماز ایستادم و چون کار همیشگیم بود کسی شک نکرد اگرچه انقدر طولانیش کردم که خواهرم گفت:"با نماز صبحت یکیش کن دیگه".

نمازم تمام شد و خودم را باز اماده دادگاه کردم اما همچنان صحبتی انجام نشد و این داستان تا بعد از شام ادامه داشت،خواهرم که دیگر طاقت نداشت و دلش برای یک دعوا و تلافی ازار های قبلی تنگ شده بود گفت:"یه بشقاب برای زهرا خانم کنار گذاشتم برو بهش بده" بعد هم پاشد و بشقاب غذارا اورد،معلوم بود از قبل برنامه ریزی کرده اما من همچنان روی تصمیمم ماندم و سکوت اختیار کردم.
با اینکار ارزو مادرم نیز که معلوم بود نمیتواند دیگر سکوت کند گفت:"اخه من به تو چی بگم بچه،تو سنت به این حرفا میخوره؟" ارزو که فهمیده بود بود قصد سکوت دارم برای دفاع یا شاید هم خشمگین تر کردن مادرم گفت:"بابا هم این سن یه بچه داشت،تازه داداش خونه هم داره دیگه چی میخواد؟"

مادرم نگاه تندی به ارزو کرد و سپس رو به من گفت:"اصلا میدونی چه خانواده ای هستند؟فکر کردی الکیه مجازی با یکی اشنا بشی بعد ازدواج کنی؟" فرصت را مناسب دیدم و قبل از اینکه ارزو صحبتی کند با تمام استرسی که داشتم گفتم:"مم....من هرکار شما بگید میکنم اما اجازه بدید قبلش حداقل باهاش اشنا بشید" پدرم تا کنون ساکت بود گفت:"من مشکلی ندارم تنها مراقب رفتارت با بچه شهید باش" همه تعجب کرده بودیم مادر و خواهرم از این موضوع و من از اینکه چگونه پدرم میدانست به هرحال او بدون توجه به حرف ما پاشد تا برای خواب اماده شود،مادرم نیز بدون هیچ حرفی به دنبالش رفت انگار میخواست بیشتر درمورد زهرا بداند اما حالت پدرم اجازه حرف زدن به او نمیداد.
خواهرم منتظر فرصتی بود تا از زیر زبانم حرف بکشد اما در ذوقش زدم و بلافاصله برای خواب به اتاقم رفتم.


داستان
۷
۳
مهدیار
مهدیار
بگویید کاتبان قلم بشکنند.
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید