ویرگول
ورودثبت نام
مهدیار
مهدیاربگویید کاتبان قلم بشکنند.
مهدیار
مهدیار
خواندن ۳ دقیقه·۲ سال پیش

از دل واقعیت(8 یا اخر)

به زهرا خیره شده بودم و دست هایم میلرزید،با هر دل اشوبی بود پیام را فرستادم.با اینکه بی صبرانه منتظر بودم پیام را بخواند و واکنشش را ببینم اما از طرفی چیزی روی دلم سنگینی میکرد و قلبم بی رحمانه میتپید،زمان ایستاده بود و این لحظه را تماشا میکرد انگار که میخواست بگوید:"دیدی باز هم نتوانستی".
10 دقیقه ای که برایم مانند چند روز بود به او خیره بودم تا بالاخره گوشی اش را نگاه کرد،از حالت چهرش معلوم بود که شروع به خواندن پیام کرده.هرچقدر پیش میرفت به او بیشتر خیره میشدم انگار که عاشقی قرار است معشوقش را برای اخرین بار ببیند،مدام نفس های عمیق میکشیدم اما دل عاشق را تنها دستان معشوقش ارام میکند.
لبخندی روی لبانش نقش بسته بود که نمیدانستم لبخند رضایت است یا خنده بر دیوانه،هرچه که بود با دیدن لبخندش قلبم ارام شد انگار که او هم از کار های من خسته شده و مانند مادرم یکجا نشسته و میگوید:"من که نمیدونم تو میخوای چیکار کنی".

در راه برگشت به او فکر میکردم هنوز از جوابش خبری نبود،دوست داشتم مثبت فکر کنم شاید داشت به حرف هایم فکر میکرد.از یه جایی تصمیم گرفتم پیاده روی کنم همه بچه ها با تعجب نگاهم میکردند،امین که از بچگی باهم بزرگ شده بودیم با من پیاده شد تا شاید بتواند چیزی از وضعیتم بفهمد اما به نتیجه ای نرسید چون تا خود خانه کلامی به زبان نیاوردم؛راستش دوست نداشتم با کسی صحبت کنم.
جلوی در خانه خداحافظی سریعی کردم که وقت نکند به این بهانه سوالی بپرسد،حال که فکر میکنم میبینم ان زمان تقریبا ادم دقیقی بودم و حداقلش کلید خانه همیشه پیشم بود-تعریف من از دقت در همین خلاصه میشود چون توان دقت های بالاتر را ندارم-.وارد خانه شدم اما فضا برایم گرفته بود انگار که کسی پا روی گلویم گذاشته است و مانع نفس کشیدنم میشود.پس از برداشتن کتابی از خانه خارج شدم و به طرف پل همیشگی رفتم،وقتی بالای ارتفاع بودم ارامش میگرفتم همیشه دوست داشتم خانه ای در بالاترین ارتفاعات داشته باشم و هرصبح از انجا به پایین سقوط کنم اما حیف که بشر بی ارزش تر از ان است که بتواند با یک زمین خوردن ساده زنده بماند.

کتاب شب های روشن را برای هزارمین بار باز کردم،هیچگاه از خواندن ان سیر نمیشدم انگار که سرگذشت خیلی از ماها بود اما نمیتوانستم چیزی بخوانم و تنها صفحات را ورق میزدم.نیم ساعتی گذشته بود تا اینکه نوتیف زهرا امد نمیدانم چطور حجم عظیمی از خوشحالی و استرس را توصیف کنم مانند کسی بودم که عزیزترینش از زیر عملی که احتمال مرگش بوده زنده بیرون امده اما حال در کما رفته شاید قلبم باز دلش برایم سوخته بود و به تپش افتاده بود به هرحال پیامش را باز کردم:"سلام بابت تاخیرم عذرخواهی میکنم امیدوارم این موضوع را پای بی ادبی نگذارید نیاز به کمی وقت داشتم تا از حالت شوک خارج شوم،راستش فکر کنم میدانید که من دنبال روابط امروزی نیستم و اشنایی خاصی نیز با شما ندارم.اما اگر قصدتان جدی است با اطلاع خانواده کمی بیشتر یکدیگر را بشناسیم."

از شوق زیاد نزدیک بود پایم از پل سر بخورد و مانند همیشه شادیم در ثانیه ای به غم یا شاید مرگ ختم شود،یک ساعتی همانجا نشسته بودم و باهم صحبت میکردیم،به او اطمینان دادم که خانوادم تا فردا درجریان قرار میگیرند و قرار شد برای فردا همدیگر را ببینیم.
خود از خود نمیشناختم برای دیدارش اما از طرفی نمیدانستم چگونه به خانواده ام بگویم،تصمیم گرفتم به امین زنگ بزنم هم نگران بود و هم دهن لق میدانستم الان بهش بگویم دودقیقه بعد کل محل میفهمند-البته دوست نداشتم کسی از این موضوع چیزی بداند اما چاره ای نداشتم-.

داستان
۵
۲
مهدیار
مهدیار
بگویید کاتبان قلم بشکنند.
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید