ویرگول
ورودثبت نام
مهدیار
مهدیاربگویید کاتبان قلم بشکنند.
مهدیار
مهدیار
خواندن ۳ دقیقه·۲ سال پیش

از دل واقعیت(7 یا اخر)

اطراف خانه صدا می امد از پنجره کنار میزم به بیرون نگاه کردم،همسایه جدید درحال نقل مکان به خانه رو به رویی ما بود؛یک مرد قد بلند با پالتویی مشکی که تا زانو هایش میرسد، کلاهی شاپو به سر دارد و چهره ای پر از خط و خش که او را ترسناک میکند؛با اینکه چهره اش برایم اشنا است اما به او توجهی نمیکنم و به نوشتنم ادامه میدهم.

سعی میکردم همه کار هارا با دقت انجام بدهم.قبلا در گروه سرود تکخوان بودم اما از جایی به بعد به خاطر ترسم از جامعه ترجیح دادم کار های دیگری در گروه انجام بدهم پس وقت زیادی برای صحبت با او داشتم؛با چه بگویم؟دوست داشتم او را روی نیمکت بنشانم و رو به رویش زانو بزنم و ساعت ها نگاهش کنم،اما مطمئنا خیال میکرد دیوانه هستم.یک درونگرای مردم گریز حال میخواهد به سراغ کسی برود که با نگاه کردن عکس هایش قلبش به تپش می افتد و صورتش از شرم عرق میکند،چطور میتوانم به او بگویم که دوستت دارم؟کسی که همه من را دربر میگرفت و صحبت با او جزوی از عمرم حساب نمیشد.
میخواهم وقتی به او جملۀ دوستت دارم را میگویم چهره اش را ببینم اما مطمئن هستم انقدر بد میگویم که با گفتن:"از شما توقع نداشتم" از من دور میشود و دیگر نمیتوانم او را داشته باشم.استرسم مدام بیشتر میشد و میدانستم نمیتوانم این را خودم به او بگویم پس تصمیم گرفتم به او پیام بدهم،-اره همینه-درست لحظه ای که زیر نظرش داشتم پیام را ارسال میکنم و چهره اش را میبینم.

"سلام زهرا خانم،چند وقتی است که سعی میکنم چیزی به شما بگویم اما اینکه چگونه بگویم برایم سوال شده بود،میدانم حال برای شماهم سوال شده که چرا رو در رو این حرف را نمیزنم لطفا بگذارید پای شرم و خجالتم،امیدوارم از ادامه صحبت هایم ناراحت نشوید؛از زمانی که شمارا در گروه شناختم به شما علاقمند شدم،نمیتوانم بگویم علاقه من مانند علاقه فرهاد به شیرین است اما هرگاه با شما صحبت میکنم نوری درونم روشن میشود و انرژیم به قدری بالا میرود که انگار یک پارچ قهوه خوردم.لطفا من را ببخشید که مثال های بهتری بلد نیستم،شاعر نیستم که بتوانم مانند الفرد لرد تنیسون بگویم:'اگر به ازای هر بار که به تو فکر می‌کنم گلی داشتم، می‌توانستم در باغی تا ابد قدم بزنم' نویسنده هم نیستم تا مانند پائولو کوئلیو بگویم:'تو را دوست دارم، زیرا تمام جهان همدست شدند تا مرا به تو برسانند' من تنها میتوانم بگویم دوستت دارم،یک دوستت دارم از از ته دل که حتی اگر جان من را بگیرد باز با اشتیاق فریاد میزنم.با اینکه دوست دارم بازهم به قلبم نور بدهید اما پاسختان هرچه باشد میپذرم."

پیام را در سیو مسیج تلگرامم گذاشتم و پس از دوش گرفتن خوابیدم.
ساعت 8 بود که به کتابخانه رسیده بودیم و همه درحال اماده کردن تجهیزات بودند،پس از کمی پرسه زدن در اطراف توجهم به اتاق باید محل برگزاری سرود جلب شد؛جای مناسبی بود چون از انجا میتوانستم همه جای سالن را ببینم و رفتن به انجاهم چندان برایم سخت نبود،تنها موضوع این بود که بدانم زهرا کجا مینشنید برای همین قدری کمک کردم تا مردم بیایند و البته قبل ان پیامی دادم که هرموقع رسید بگوید.

حدودا ساعت 10 بود و کم کم مراسم داشت شروع میشد که نوتیف پیامش امد:"سلام وارد سالن شدم و روی صندلی های جلویی نشسته ام".
تصمیم گرفتم با هر سختی بود اول از نزدیک او را ببینم هم برای اینکه دقیق جایش را بدانم و هم اینکه بدور از ادب نباشد.با نگاه هایی سریع به اطراف بالاخره پیدایش کردم،زیبا تر از عکس هایش بود نگاهی سریع به من کرد و سرش را به زیر انداخت،اما من همچنان او را زیرچشمی میپاییدم؛انگار که کسی میخواهد قلبم را از جا بکند-سعی میکردم خودم را ارام کنم اما موفق نشدم- برای اینکه زشت نباشد اب دهانم را قورت دادم و به سمتش رفتم:سلام خوب هستید؟ممنون که امدید خوشحالم که میبینیدم یعنی اینکه میبینمتون
بعد در ذهنم فحشی به خودم دادم و منتظر پاسخ او شدم
+ممنون از دعوت شما
مکالمه به همینجا ختم شد و با عذرخواهی دست و پا شکسته به اتاق بالا رفتم.

داستان
۵
۲
مهدیار
مهدیار
بگویید کاتبان قلم بشکنند.
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید