ویرگول
ورودثبت نام
مهدیار
مهدیاربگویید کاتبان قلم بشکنند.
مهدیار
مهدیار
خواندن ۲ دقیقه·۲ سال پیش

از دل واقعیت(6 یا اخر)

دو هفته ای بود که باهم حرف میزدیم از علایق شخصی تا کنکور-راستش چندباری درمورد رابطه های عاطفی صحبت کردیم که هردو در این امر چیزی برای گفتن نداشتیم- اما چندان از این مسئله خوشحال نبودیم و نمیخواستیم ادامه پیدا کند برای همین تصمیم گرفتم که به او پیشنهاد دیدار بدهم،اما چطور میتوانستم چنین کاری کنم؟من برای نوشتن یک پیام ده ها بار فکر میکردم؛پس گذاشتم مانند همیشه تقدیر برایم تصمیم بگیرد.

یک ماهی گذشته بود و من چون با گروه سرودی کار میکردم قرار بود در کتابخانه ای مراسم برگزار کنیم،کتابخانه ای نزدیک خانه انها؛امید بسته بودم که شاید بتوانم انجا او را ببینم با اینکه نمیدانستم اگر دیدمش چه بگویم تنها به یک دیدار شیرین فکر میکردم برای همین هرچه سریع تر پیامی برای دعوت نوشتم:"سلام زهرا خانم شرمنده مسدع اوقاتتون شدم" از انجایی که نمیدانستم درست نوشتم یا نه پس پاک کردم و دوباره نوشتم: "سلام زهرا خانم شرمنده باز مزاحم میشوم:" حس کردم خیلی رسمی شده برای همین پاک کردم و نوشتم: "سلام زهرا خانم امروز خیلی خوشحالم" فکر کردم که پس از خواندن بگوید: "خب چیکار کنم خوشحالی؟" پس این دفعه نوشتم:"سلام زهرا خانم،قراره با گروه فردا بیاییم در کتابخانه نزدیک خانه شما خوشحال میشوم که شمارا انجا ببینم".

مشغول کار کردن بودم که نوتیف پیامش امد میدانستم که زهراست چون تنها نوتیف او روشن بود و همه جز او در خاموشی مطلق بودند،وقتی او بود دیگر به دیگران نیاز نداشتم و کاملترین بودم.پیامش را باز کردم:"سلام واقعا خوشحال شدم حتما میام ساعتش را ارسال کنید و بگویید کجا همدیگر را ملاقات کنیم".
در دلم انگار زنی زیبا درحال شستن رخت ها بود و کنارش یک اهنگ شاد گذاشته بود،نمیدانستم استرس ملاقات را داشته باشم یا از دیدنش خوشحال باشم؛اخر تنها ارتباطم با دختران غریبه در ادرس دادن بود که ان هم چون جاهای زیادی را نمیدانستم با نگاهی خنگولانه از انها عبور میکردم.

۵
۴
مهدیار
مهدیار
بگویید کاتبان قلم بشکنند.
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید