ویرگول
ورودثبت نام
مهدیار
مهدیاربگویید کاتبان قلم بشکنند.
مهدیار
مهدیار
خواندن ۲ دقیقه·۲ سال پیش

از دل واقعیت(۵ یا اخر)

+داداش بیدار شو
با صدای ارزو از خواب پریدم درحالی که صورتم عرق کرده بود و دست هایم میلرزید به او نگاه کردم و با صدایی گرفته گفتم:چیشده؟
+چرا توی خواب داد میزدی؟خواب بد دیدی؟

"نه چیزی نیست" این را گفتم و پس از پاشدن از تخت به سمت سرویس بهداشتی رفتم تا ابی به صورتم بزنم.وارد سرویس شدم و به خودم نگاه کردم،خوابم را ذهنم مرور کردم؛ان لحظه که با دستان لرزانم سعی داشتم جلوی خونریزی اش را بگیرم و نامش را فریاد میزدم "این امکان ندارد".
نگاهی به دستانم انداختم اما این امکان نداشت،مطمئن بودم که تنها خواب دیده ام؛پس اگر خواب بود خون ها روی دستانم چیکار میکرد؟
از انجایی که جز فکر کاری نمیتوانستم بکنم ترجیح دادم به تختم بروم و یک ساعت دیگر نیز استراحت کنم تا سرکار خسته به نظر نرسم.


هر نفس من را ازار میدهد.
(پس از گذشت یک ماه و بیست و شش روز از اخرین جشن زنده ماندنم)
سرکار مدام به زهرا فکر میکردم،به وقتی که توسط یک دوست مشترک هردو وارد یک گروه تلگرامی شدیم.افراد زیادی با دیدگاه های مختلف انجا بودند اما درنهایت سوق ان ها به سوی مذهب ستیزی بود،اما در این بین دختری بود که با عشق مذهبش را فریاد میزد؛کسی که انگار از گفتن واقعیتش احساس غرور میکرد،کسی که مانند دیگران نبود.
چند وقتی بود که باهم صحبت میکردیم،میدانستم که دوست مشترکمان او را دوست دارد اما او به دنبال رابطه های چند روزه نبود-انگار با تمام امروزی ها فرق داشت-.

۶ یا ۷ ماهی میشد که به خاطر کنکور از هم بی خبر بودیم تا اینکه یک روز نوتیف پیامش امد و من که گوشه ای از ذهنم را به او اختصاص داده بودم خوشحال از این ماجرا پیامش را باز کردم:"سلام خوب هستین؟دیدم خبری ازتون نیست پیام دادم امیدوارم مزاحم نباشم"
با تردید نوشتم:"سلام ممنون شما خوبی؟مراحمین"

نمیدانستم چرا پیام داده چون قبلا هیچگاه داخل شخصی باهم صحبت نکرده بودیم،البته من از این موضوع خوشحال بودم و دیگر چیزی مهم نبود.

داستان
۷
۸
مهدیار
مهدیار
بگویید کاتبان قلم بشکنند.
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید